Albin Łakomy – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Albin Łakomy (ze zbiorów NAC) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1935–1945 |
Siły zbrojne |
|
Formacja | |
Jednostki | 21 eskadra liniowa, |
Stanowiska | dowódca drużyny łączności, |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | technik drzewny, kierownik sklepu meblowego |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Albin Łakomy vel Tomasz Sarnek pseud.: „Twornik”, „Brzęczyk” (ur. 16 lutego 1915 w Kamionnej, zm. 2 czerwca 1994 w Poznaniu) – zawodowy podoficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, starszy sierżant lotnictwa, radiomechanik i radiotelegrafista zawodowy, cichociemny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_przy_Breguet_XIXB2.jpg/200px-Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_przy_Breguet_XIXB2.jpg)
2 Pułku Lotniczego
Albin Łakomy ukończył pięć klas gimnazjum państwowego w Rawiczu i (w 1935 roku) 3-letnią Szkołę Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Od 1932 roku został przydzielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie, gdzie od 1937 roku został podoficerem i dowódcą drużyny łączności w 21 eskadrze liniowej.
We wrześniu 1939 roku walczył w swojej macierzystej eskadrze, która została przemianowana na 21 eskadrę bombową lekką i weszła w skład Brygady Bombowej. Przekroczył granicę polsko-rumuńską 18 września 1939 roku. Był internowany w Rumunii (w Turnu-Severinie). W marcu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie został skierowany do Polskich Sił Powietrznych w Lyonie. Walczył w osłonie Romorantin, w kluczu myśliwców kpt. Tadeusza Opulskiego (II Klucz Kominowy (Op)). 27 czerwca 1940 roku dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie 12 września został przydzielony do dywizjonu 308, a następnie do bombowego dywizjonu 300. Brał udział w lotach bojowych, zarówno w czasie bitwy o Anglię, jak w lotach nad kontynentem jako radiomechanik.
Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w zakresie radiotelegrafii dla wsparcia lotnictwa, konspiracji i dywersji oraz kurs łączności w Cowdenbeath, został zaprzysiężony 4 marca 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 9 na 10 kwietnia 1944 roku w ramach operacji „Weller 1” dowodzonej przez kpt. naw. Stanisława Daniela. Dostał przydział do Oddziału V Łączności sztabu Okręgu Lublin AK, do oddziału partyzanckiego „Pająk”, będącego oddziałem radiołączności Komendy Okręgu, na stanowisko oficera teletechnicznego. Obsługiwał radiostację Komendy Okręgu w okresie od 1 maja do 30 lipca 1944 roku. Prowadził szkolenia dla żołnierzy i dowodził plutonem. Brał jednocześnie udział w wielu walkach, m.in.: w Pamięcinie, Walentynowie, Pilaszkowicach i Piaskach Luterskich, w których odznaczył się bojowością i odwagą.
W październiku 1944 roku pod przybranym nazwiskiem (Tomasz Sarnek) wstąpił do ludowego Wojska Polskiego, ale zagrożony aresztowaniem zdezerterował w sierpniu 1945 roku. Osiedlił się w Poznaniu, gdzie pracował w firmach Centra i Centrali Handlowej Przemysłu Drzewnego. W 1951 roku ukończył Technikum Przemysłu Drzewnego i zdał maturę. 12 listopada 1951 roku został aresztowany przez UB i przewieziony do więzienia mokotowskiego w Warszawie. Został skazany na 2,5 roku więzienia. W wyniku amnestii został zwolniony 12 marca 1954 roku. Pracował jako kierownik sklepu meblowego w Poznaniu. W 1976 roku przeszedł na emeryturę.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_prokuratura2.jpg/240px-Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_prokuratura2.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/22/Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_karta_zwolnienia_z_wiezienia.jpg/240px-Albin_%C5%81akomy_%E2%80%93_karta_zwolnienia_z_wiezienia.jpg)
Postanowieniem Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 5 września 1996 roku wyrok w całości uchylono, a działalność Łakomego uznano za pracę na rzecz niepodległości Polski.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- plutonowy – lipiec 1941 roku
- sierżant – 4 marca 1943 roku
- starszy sierżant – 10 kwietnia 1944 roku
W niektórych dokumentach wystawionych po wojnie przez Ministerstwo Obrony Narodowej w Londynie pojawiały się informacje o tym, że Albin Łakomy został awansowany na chorążego i podporucznika[1]. Nie są one potwierdzone przez inne dokumenty.
Ordery, odznaczenia i odznaki
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1948) nr 13550
- Krzyż Walecznych (1949)
- Brązowy Krzyż Zasługi
- Krzyż Partyzancki (1961)
- Medal Lotniczy (czterokrotnie, 1946)
- Medal Wojska (czterokrotnie, 1948)
- Krzyż Armii Krajowej (1968)
- Defence Medal (Wielka Brytania)
- War Medal 1939-1945 (Wielka Brytania)
- 1939-1945 Star (Wielka Brytania)
- odznaka pamiątkowa Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich (1935)
- odznaka 2 pułku lotniczego (1937)
- Znak Spadochronowy
- odznaka oddziału partyzanckiego AK „Pająk” (1984).
Życie rodzinne
[edytuj | edytuj kod]Albin Łakomy był synem Antoniego i Anny z domu Kwaśniewskiej. Był dwukrotnie żonaty:
- w 1938 roku ożenił się z Ireną Sobkowiak (1920–1987), z którą miał 3 synów: Jerzego (1939–1996), Ryszarda (ur. w 1952 roku) i Andrzeja (ur. w 1953 roku)
- po śmierci żony, 11 marca 1989 roku w Poznaniu ożenił się z Janiną z domu Augustyniak (primo voto Liberacką)[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Łukomski G. , Polak B. , Suchcitz A. , Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 455 .
- ↑ Akt małżeństwa i akt zgonu Albina Łakomego. [dostęp 2013-12-01].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 3. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2002, s. 67–69. ISBN 83-910535-4-7.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 357. ISBN 83-211-0537-8.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, 1984, s. 190–191.
- Biogram Albina Łakomego. [dostęp 2013-12-01].