Anna Bojarska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Anna Bojarska i kot Stroszek, lata 80. | |
Data i miejsce urodzenia | 1 października 1946 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 26 lipca 2019 |
Zawód | |
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Anna_Bojarska_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Anna_Bojarska_-_gr%C3%B3b.jpg)
Anna Bojarska-Rutowicz[1], ps. Juliusz Nemo (ur. 1 października 1946 w Warszawie, zm. 26 lipca 2019 tamże[2][3]) – polska pisarka, eseistka, autorka sztuk scenicznych i scenarzystka filmowa. Mieszkała w Paryżu[4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończyła studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego (praca magisterska z filozofii Pascala pod kierunkiem prof. Leszka Kołakowskiego) oraz Studium Dziennikarskie UW. W latach 1970–1975 była pracownikiem naukowym Instytutu Badań Współczesnych Problemów Kapitalizmu, jednocześnie pisząc pracę doktorską na temat teorii konwergencji (praca ukończona, lecz autorka nie przystąpiła do obrony).
Debiutowała w 1968 r. na łamach prasy jako felietonistka. Od tamtej pory była związana z wieloma tytułami prasowymi, między innymi z Gazetą Wyborczą, Polityką, Nowymi Książkami, Przeglądem Tygodniowym, Twoim Stylem.
Była autorką kilkudziesięciu książek i laureatką wielu nagród, między innymi międzynarodowej nagrody pokojowej im. Maksymiliana Kolbego-Reinholda Schneidera (1976), podziemnej nagrody Komitetu Kultury Niezależnej dla najlepszego eseisty, Nagrody im. Andrzeja Kijowskiego (1988), kilkukrotną laureatką nagrody „Książka Miesiąca” Warszawskiego Klubu Księgarza.
Była siostrą Marii Bojarskiej i matką Maksa Bojarskiego, działacza lewicowego (m.in. wiceprezesa Unii Lewicy), związanego ze środowiskami antyklerykalnymi.
Została pochowana na cmentarzu komunalnym na Wólce Węglowej (Kwatera: S-X-4, Rząd: 17, Grób: 3)[1].
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]Opowiadania
[edytuj | edytuj kod]- Stulecie obłoków (opowiadanie, 1970)
- Pięć śmierci (szkice, 1990), ISBN 83-8519-902-0.
Powieści
[edytuj | edytuj kod]- Lakier (1979), ISBN 83-08-00006-1.
- Ja (1984), ISBN 83-08-01135-7.
- Agitka (wydana w „drugim obiegu” 1987), ISBN 83-7001-344-9 (wyd. z 1990)
- Madonna Pekaesów, czyli wyznania czytelnika-samicy (1988), ISBN 83-08-01888-2[5]
- Chluba lunaparku (1988), ISBN 83-08-02116-6.
- Modrzejewska: opowieść filmowa (1990), ISBN 83-2120-571-2.
- Biedny Oscar, czyli Dwa razy o miłości (1992), ISBN 83-7066-462-8.
- Czego nauczył mnie August (1995), ISBN 83-7043-028-7.
- List otwarty do królowej Wiktorii (2001), ISBN 83-8822-172-8.
- Bóg pali cygara (2004), ISBN 83-7414-040-2.
- Kozzmoss! (2004), ISBN 83-8964-018-X.
Pisma polityczne i ekonomiczne
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Żeromski, Pisma polityczne. Wybór, opracowanie, wstęp i posłowie (1988), (Wydawnictwo Polonia, Londyn)
- Zastrzelony jadłospis, czyli trochę mitologii polskiej (2004), ISBN 83-8964-017-1.
- Biznesmen idzie do raju (2004), ISBN 83-1109-905-7.
Biografie i wspomnienia
[edytuj | edytuj kod]- Śmierć „Ognia” (biografia Józefa Kurasia „Ognia”, wydana pod pseudonimem Juliusz Nemo, 1984)
- Modrzejewska – opowieść filmowa (1990), ISBN 83-212-0571-2.
- Siostry B (wspomnienia, wspólnie z Marią Bojarską, 1995), ISBN 83-7163-021-2.
- Urban (sui generis biografia Jerzego Urbana, 1998), ISBN 83-7066-699-X, ISBN 978-83-7066-699-6 (brak w BN?)
Sztuki teatralne
[edytuj | edytuj kod]- Lekcja polskiego (reżyseria Andrzeja Wajdy, w roli głównej Tadeusz Łomnicki, 1988, kolejne realizacje teatralne 1994, 2000, 2013, 2016, 2017)
- Meeting (kolejne realizacje teatralne 1992, 1994, 2009)
Scenariusze seriali telewizyjnych
[edytuj | edytuj kod]- Modrzejewska (reżyseria Jan Łomnicki, w roli głównej Krystyna Janda, 1990)
- Męskie-żeńskie (reżyseria Krystyna Janda, w roli głównej Maria Seweryn, 2003-2004)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie [online] [dostęp 2019-08-01] (pol.).
- ↑ Anna Bojarska w bazie filmpolski.pl
- ↑ Warszawa. Nie żyje Anna Bojarska. e-teatr.pl, 2019-07-30. [dostęp 2019-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-30)].
- ↑ Liliana Śnieg-Czaplewska , Nazywają mnie skandalistką, [w:] „Przegląd”, 14/2002 [online], tygodnikprzeglad.pl, 8 kwietnia 2002 [dostęp 2019-07-30] .
- ↑ Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1988.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Warszawa: Wyd. Nauk. PWN, 1995. ISBN 83-01-11593-9.