Aproksymacja punktowa – Wikipedia, wolna encyklopedia
Aproksymacja punktowa, dopasowanie krzywej – rodzaj aproksymacji pozwalający przybliżyć zbiór punktów funkcją ciągłą[1][2]. Aproksymacja ta, w odróżnieniu od większości innych metod aproksymacji, nie wymaga znajomości postaci analitycznej funkcji aproksymowanej. W poszukiwaniu rozwiązania przyjmuje się pewną znaną funkcję, a następnie dopasowuje parametry w taki sposób, aby wynik jak najbardziej „pasował” do zadanych punktów, które najczęściej pochodzą z pomiarów i już ze swej natury są obarczone błędami[3].
Wyróżnia się co najmniej dwie metody aproksymacji punktowej:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Fortuna, Macukow i Wąsowski 1993 ↓, s. 73.
- ↑ Góra 2011 ↓, s. 2.
- ↑ Góra 2011 ↓, s. 3.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zenon Fortuna, Bohdan Macukow, Janusz Wąsowski: Metody numeryczne. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1993. ISBN 83-204-1551-9.
- Paweł F. Góra: Aproksymacja i zagadnienie najmniejszych kwadratów. [w:] Wstęp do metod numerycznych [on-line]. th-www.if.uj.edu.pl/zfs/gora, 2011. [dostęp 2012-12-14].