Artur Kołosowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Przebieg służby | |
Lata służby | 1977–2012 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska | Dyrektor Departamentu Kadr MON, Dyrektor Sekretariatu Ministra Obrony Narodowej, Dyrektor Departamentu Spraw Obronnych UKE i URTiP, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Artur Stanisław Kołosowski (ur. 1958 w Ornecie) – polski żołnierz, generał brygady. Przedsiębiorca, prezes zarządu w spółce akcyjnej, wiceprezes zarządu spółce z o.o., przewodniczący rady nadzorczej w PGZ S.A.[1] Profesor wizytujący w Wojskowej Akademii Technicznej i autor publikacji na temat obronności i bezpieczeństwa państwa oraz cyberbezpieczeństwa[2]. Dyrektor Centrum Operacyjnego Ministra Obrony Narodowej.
Wykształcenie
[edytuj | edytuj kod]Absolwent Wydziału Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie (1977–1982)[3]. Magister inżynier elektronik w specjalności systemy komputerowe. Ukończył studia MBA Uniwersytetu Illinois (2006) oraz podyplomowe studia menedżerskie w Szkole Głównej Handlowej (2004), wyższy kurs obronny oraz kurs taktyczno-operacyjny w Akademii Obrony Narodowej. Uczestniczył w wielu szkoleniach, m.in. z zakresu kierowania działalnością gospodarczą, zarządzania w przedsiębiorstwie i wykonywania obowiązków w spółkach Skarbu Państwa (m.in. Instytut Rozwoju Biznesu). W 2009 zdał egzamin dla kandydatów do rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa.
Edukacja za granicą
[edytuj | edytuj kod]W Stanach Zjednoczonych ukończył instruktorski kurs języka angielskiego dla lektorów w Defense Language Institute w Lackland Air Force Base w San Antonio w Teksasie (1994) oraz kurs zarządzania zasobami obrony w Defense Resources Management Institute w Monterey w Kalifornii (1997). Jest absolwentem kursu dla oficerów flagowych w NATO Defense College w Rzymie (2011), a także kursów z zakresu komunikacji społecznej oraz kontaktów z mediami w Norwegii i Wielkiej Brytanii.
Przebieg służby
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/Oddanie_ho%C5%82du.jpg/300px-Oddanie_ho%C5%82du.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Genera%C5%82_Brygady_Artur_Ko%C5%82osowski_3.jpg/240px-Genera%C5%82_Brygady_Artur_Ko%C5%82osowski_3.jpg)
Po ukończeniu Wojskowej Akademii Technicznej był związany z Wojskami Obrony Powietrznej Kraju Kraju oraz Wojskami Lotniczymi i Obrony Powietrznej (1982–1999), głównie jako inżynier sprzętu automatyzacji wojsk radiotechnicznych. W latach 1982–1987 był kierownikiem laboratorium w Zakładzie Zautomatyzowanych Systemów Dowodzenia w Wyższej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej, gdzie zajmował się radiolokacyjnymi podsystemami taktycznymi, imitatorami i symulatorami naprowadzania samolotów na cele. W latach 1987–1994 prowadził wykłady i zajęcia praktyczne z dziedziny urządzeń radiolokacji, urządzeń cyfrowych i symulatorów, a także zajęcia specjalistyczne w języku angielskim z kadrą Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej oraz 11. Dywizji Kawalerii Pancernej. Po ukończeniu kursu instruktorskiego w USA i zdaniu egzaminu na tłumacza wojskowego języka angielskiego, w latach 1994–1999 kierował lektoratem języków obcych w Centrum Szkolenia Radioelektronicznego[4].
Był obserwatorem OBWE w Republice Serbskiej (1997) oraz Czarnogórze (1998).
Jako specjalista ds. kontaktów zagranicznych rozpoczął służbę w Biurze Prasy i Informacji MON (1999), gdzie między innymi reprezentował resort obrony narodowej w Audiowizualnej Grupie Roboczej NATO oraz podczas spotkań oficerów prasowych Sojuszu. W latach 2000–2001 pracował w Sekretariacie Podsekretarza Stanu ds. Polityki Obronnej MON, gdzie zajmował się m.in. sprawami międzynarodowymi i kontaktami zagranicznymi. W 2002 powrócił do Biura Prasy i Informacji MON na stanowisko zastępcy dyrektora.
W latach 2003–2007 był dyrektorem Departamentu Spraw Obronnych w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej (wcześniej URTiP) oraz polskim przedstawicielem w Komitecie Planowania Łączności Cywilnej (CCPC) NATO. W UKE nadzorował przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie ich zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa teleinformatycznego. Przed powrotem do służby wojskowej w MON w 2007 prowadził działalność doradczą dla przedsiębiorców ICT, m.in. dla: Clearwire, PIIT[5].
Od listopada 2007 do września 2010 pełnił funkcję dyrektora Sekretariatu Ministra Obrony Narodowej. Organizując krajowe i międzynarodowe działania szefa resortu obrony narodowej był bezpośrednio zaangażowany w realizację kluczowych projektów resortu. W dniu 15 sierpnia 2009 z rąk Prezydenta RP otrzymał nominację na stopień generała brygady[6] Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Od września 2010 do maja 2012 jako dyrektor Departamentu Kadr MON w imieniu ministra obrony narodowej koordynował politykę kadrową resortu[7].
Lata 2007–2012, w których wykonywał zadania w ścisłym kierownictwie MON, miały przełomowe znaczenie dla Sił Zbrojnych RP. W tym czasie m.in. została zlikwidowana przymusowa służba wojskowa, nastąpiło uzawodowienie armii i zakończona została misja polskich żołnierzy w Iraku. Podejmowane były też liczne działania z zakresu reagowania kryzysowego.
W lipcu 2012 zakończył zawodową służbę wojskową. 15 sierpnia 2012, w dniu Święta Wojska Polskiego, został oficjalnie pożegnany przez prezydenta RP[8].
W latach 2010–2015, po powołaniu przez Prezesa Rady Ministrów, był członkiem Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z ramienia trzech ministrów: spraw wewnętrznych, obrony narodowej oraz sprawiedliwości[9].
Po zakończeniu służby
[edytuj | edytuj kod]Od sierpnia 2012 do lipca 2016 pełnił funkcję prezesa Zarządu Wojskowego Centralnego Biura Konstrukcyjno-Technologicznego S.A. (WCBKT S.A.)[10], które zajmuje się pracami badawczo-rozwojowymi oraz opracowywaniem prototypów, produkcją i serwisem urządzeń do naziemnej obsługi statków powietrznych oraz urządzeń szkolno-treningowych[11]. WCBKT S.A. należy do Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. Pełniąc obowiązki prezesa zarządu, był też liderem domeny cybertechnologie w Grupie Kapitałowej PGZ. Prowadził analizy potencjału spółek należących do PGZ SA w zakresie cybertechnologii oraz kierował zespołem opracowującym strategię rozwoju w obszarze cyberbezpieczeństwa[2].
Artur Kołosowski był członkiem rady naukowej w zakresie kryptologii i cyberbezpieczeństwa WAT[12] oraz przedstawicielem w przemysłowej grupie doradczej NIAG (NATO Industry Advisory Group) w zakresie cyberbezpieczeństwa. Kandydował z listy Koalicji Obywatelskiej w 2018 do rady powiatu grodziskiego[13] i w 2019 do Sejmu[14]. W grudniu 2023 został dyrektorem Centrum Operacyjnego Ministra Obrony Narodowej[15]. Od lutego 2024 jest przewodniczącym Rady Nadzorczej Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A.[16].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Żonaty, ma dwóch dorosłych synów (ukończyli studia z nauk ścisłych i technicznych).
Hobby: literatura, sporty wodne, muzyka klasyczna.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zarząd i rada nadzorcza. grupapgz.pl.
- ↑ a b Artur Kołosowski. Cyber technologies. New expertise of Polish Armament Group. „European Cybersecurity Journal”. volume 2 (2016) (issue 1). s. 38–40.
- ↑ Wojciech Włodarkiewicz (red.): Wydział Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej w latach 2009–2013. Warszawa: Wojskowa Akademia Techniczna, 2013, s. 189–190. ISBN 978-83-62954-93-3.
- ↑ Bronisław Peikert i inni, 60 lat wojsk radiotechnicznych : zarys historii [Dokument elektroniczny], Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011, s. 241 [dostęp 2024-06-03] .
- ↑ Opinia FCT – PIIiT. [dostęp 2016-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-10)].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 sierpnia 2009 r. nr 112-23-09 o nadaniu stopni oficerskich generała dywizji oraz generała brygady (M.P. z 2009 r. nr 54, poz. 756)
- ↑ Rok z armią zawodową (wywiad). „Polska Zbrojna” 2011, nr 6, 2011-01-31. [dostęp 2014-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-10)].
- ↑ Biuro Bezpieczeństwa Narodowego , Nominacje i odznaczenia na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [dostęp 2024-06-03] (pol.).
- ↑ KOMUNIKAT w sprawie powołania członków Rady Narodowego Funduszu Zdrowia, pkt. 7. mz.gov.pl, 2010-04-01.
- ↑ Kontakt. wcbkt.pl.
- ↑ Artykuł w „Polish Business Magazine”, 1/2013, s. 20–21. [dostęp 2016-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
- ↑ Skrypt SBN. sbn.wcy.wat.edu.pl. [dostęp 2016-02-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-08)].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2018
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2019
- ↑ Poważne zmiany w Ministerstwie Obrony Narodowej. Decyzje nowej władzy. rp.pl, 2024-01-27.
- ↑ Zmiany w zarządzie PGZ-etu [online], polska-zbrojna.pl [dostęp 2024-05-16] .