Atle Skårdal – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Klub | Skade IL | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Debiut w PŚ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pierwsze punkty w PŚ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pierwsze podium w PŚ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Atle Skårdal (ur. 17 lutego 1966 w Lunde) – norweski narciarz alpejski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz zdobywcza Małej Kryształowej Kuli.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 21 stycznia 1985 roku w Wengen, zajmując dziesiąte miejsce w kombinacji. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 8 lutego 1986 roku w Morzine, kończąc bieg zjazdowy na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Szwajcar Peter Müller i Austriak Leonhard Stock. Łącznie 26. razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym siedem zwycięstw: 20 stycznia 1990 roku w Kitzbühel, 17 marca 1990 roku w Åre, 15 grudnia 1990 roku w Val Gardena, 15 marca 1991 roku w Lake Louise oraz 27 lutego 1993 roku i 12 marca 1994 roku w Whistler był najlepszy w zjeździe, a 10 grudnia 1995 roku w Val d’Isère wygrał supergiganta. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, drugie w klasyfikacji zjazdu i trzecie w klasyfikacji supergiganta. Ponadto w sezonach 1989/1990 i 1992/1993 zajmował drugie miejsce w klasyfikacji zjazdu, a w sezonie 1995/1996 wywalczył Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji supergiganta.
Na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku zdobył srebrny medal w zjeździe, rozdzielając Ursa Lehmanna ze Szwajcarii i AJ Kitta z USA. Na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Sierra Nevada zwyciężył w supergigancie, wyprzedzając Szweda Patrika Järbyna i Kjetila André Aamodta z Norwegii. Wynik ten powtórzył podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, pokonując kolejnego rodaka, Lasse Kjusa i Austriaka Günthera Madera. W 1988 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie jego najlepszym wynikiem było piętnaste miejsce w zjeździe. Brał także udział w igrzyskach w Lillehammer w 1994 roku, zajmując między innymi szóste miejsce w supergigancie i dziewiąte w zjeździe.
W 1997 roku zakończył karierę.
W latach 2000–2005 trenował męską reprezentację Norwegii, a następnie był dyrektorem Pucharu Świata kobiet[1].
Jego żoną jest Karin Köllerer, mają dwoje dzieci[2].
Osiągnięcia
[edytuj | edytuj kod]Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
6. | 15 lutego | 1988 | ![]() | Zjazd | 1:59,63 | +3,63 | ![]() |
DNF2 | 17 lutego | 1988 | ![]() | Kombinacja | 36,55 pkt | - | ![]() |
DNF | 21 lutego | 1988 | ![]() | Supergigant | 1:39,66 | - | ![]() |
9. | 13 lutego | 1994 | ![]() | Zjazd | 1:45,75 | +0,54 | ![]() |
18. | 15 lutego | 1994 | ![]() | Kombinacja | 3:17,53 | +6,75 | ![]() |
6. | 17 lutego | 1994 | ![]() | Supergigant | 1:32,53 | +0,78 | ![]() |
Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
16.[3] | 3 lutego | 1985 | ![]() | Zjazd | 2:06,68 | +2,57 | ![]() |
14. | 5 lutego | 1985 | ![]() | Kombinacja | 7,67 pkt | +97,37 pkt | ![]() |
25.[4] | 31 stycznia | 1987 | ![]() | Zjazd | 2:07,80 | +2,94 | ![]() |
12. | 1 lutego | 1987 | ![]() | Kombinacja | 28,27 pkt | +61,55 pkt | ![]() |
23.[5] | 2 lutego | 1987 | ![]() | Supergigant | 1:19,93 | +4,73 | ![]() |
35.[6] | 4 lutego | 1987 | ![]() | Gigant | 2:32,38 | +10,64 | ![]() |
15. | 3 lutego | 1989 | ![]() | Kombinacja | 4,72 pkt | +88,89 pkt | ![]() |
6. | 6 lutego | 1989 | ![]() | Zjazd | 2:10,39 | +0,60 | ![]() |
16.[7] | 8 lutego | 1989 | ![]() | Supergigant | 1:38,81 | +1,68 | ![]() |
28.[8] | 9 lutego | 1989 | ![]() | Gigant | 2:37,66 | +9,64 | ![]() |
21.[9] | 23 stycznia | 1991 | ![]() | Supergigant | 1:26,73 | +3,82 | ![]() |
6. | 27 stycznia | 1991 | ![]() | Zjazd | 1:54,91 | +1,20 | ![]() |
23.[10] | 3 lutego | 1991 | ![]() | Gigant | 2:29,94 | +6,60 | ![]() |
2.![]() | 11 lutego | 1993 | ![]() | Zjazd | 1:32,06 | +0,60 | ![]() |
1.![]() | 13 lutego | 1996 | ![]() | Supergigant | 1:21,80 | - | - |
23. | 17 lutego | 1996 | ![]() | Zjazd | 2:00,17 | +2,99 | ![]() |
1.![]() | 3 lutego | 1997 | ![]() | Supergigant | 1:29,68 | - | - |
13. | 8 lutego | 1997 | ![]() | Zjazd | 1:51,11 | +1,75 | ![]() |
Puchar Świata
[edytuj | edytuj kod]Miejsca w klasyfikacji generalnej
[edytuj | edytuj kod]- sezon 1984/1985: 87.
- sezon 1985/1986: 60.
- sezon 1986/1987: 48.
- sezon 1987/1988: 46.
- sezon 1988/1989: 29.
- sezon 1989/1990: 6.
- sezon 1990/1991: 6.
- sezon 1991/1992: 50.
- sezon 1992/1993: 6.
- sezon 1993/1994: 9.
- sezon 1994/1995: 19.
- sezon 1995/1996: 15.
- sezon 1996/1997: 11.
Miejsca na podium w zawodach
[edytuj | edytuj kod]Morzine – 8 lutego 1986 (zjazd) – 3. miejsce
Kitzbühel – 20 stycznia 1990 (zjazd) – 1. miejsce
Val d’Isère – 27 stycznia 1990 (zjazd) – 2. miejsce
Les Menuires – 30 stycznia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
Cortina d'Ampezzo – 4 lutego 1990 (zjazd) – 2. miejsce
Åre – 17 marca 1990 (zjazd) – 1. miejsce
Val Gardena – 14 grudnia 1990 (zjazd) – 3. miejsce
Val Gardena – 15 grudnia 1990 (zjazd) – 1. miejsce
Garmisch-Partenkirchen – 5 stycznia 1991 (zjazd) – 2. miejsce
Aspen – 8 marca 1991 (zjazd) – 2. miejsce
Lake Louise – 15 marca 1991 (zjazd) – 1. miejsce
Lake Louise – 16 marca 1991 (zjazd) – 2. miejsce
Val d’Isère – 8 grudnia 1991 (supergigant) – 2. miejsce
Val Gardena – 14 grudnia 1991 (zjazd) – 3. miejsce
Whistler – 27 lutego 1993 (zjazd) – 1. miejsce
Kvitfjell – 19 marca 1993 (zjazd) – 3. miejsce
Saalbach – 6 stycznia 1994 (zjazd) – 3. miejsce
Wengen – 23 stycznia 1994 (supergigant) – 3. miejsce
Aspen – 5 marca 1994 (zjazd) – 2. miejsce
Whistler – 12 marca 1994 (zjazd) – 1. miejsce
Val d’Isère – 10 grudnia 1995 (supergigant) – 1. miejsce
Valloire – 23 stycznia 1996 (supergigant) – 2. miejsce
Happo One – 3 marca 1996 (supergigant) – 2. miejsce
Val Gardena – 20 grudnia 1996 (zjazd) – 2. miejsce
Chamonix – 11 stycznia 1997 (zjazd) – 2. miejsce
Garmisch-Partenkirchen – 23 lutego 1997 (supergigant) – 3. miejsce
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Atle Skaardal appointed as FIS Chief Race Director for Ladies (ang.)
- ↑ Die Skaardal-Kids treten in große Fußstapfen (niem.)
- ↑ alpineskiworld.net: 04.02.1985. Bormio Downhill, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 31.01.1987. Crans-Montana Downhill, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 02.02.1987. Crans Montana Super-G, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 04.02.1987. Crans-Montana Giant Slalom, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 08.02.1989. Vail Super-G, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 09.02.1989. Vail Giant Slalom, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 23.01.1991. Saalbach Super-G, men (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 03.02.1991. Saalbach Giant Slalom, men (ang.)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie FIS (ang.)
- Profil na Sports-Reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-09)]. (ang.)