Austin Maestro – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł należy dopracować |
![]() | |
Producent | 1983–86 British Leyland |
---|---|
Projektant | Ian Beech |
Zaprezentowany | 1982 |
Okres produkcji | 1983–1994 |
Miejsce produkcji | |
Poprzednik | |
Następca | |
Dane techniczne | |
Segment | |
Typy nadwozia | |
Silniki | Benzynowe |
Skrzynia biegów | 4-biegowa manualna |
Napęd | |
Długość | 4050 mm |
Szerokość | 1687 mm |
Wysokość | 1430 mm |
Rozstaw osi | 2507 mm |
Masa własna | 875–1092 kg (Austin) |
Dane dodatkowe | |
Modele bliźniacze | MG Maestro |
Pokrewne |
Austin Maestro i wywodząca się z niego sportowa wersja MG Maestro – to pięciodrzwiowe hatchbacki produkowane przez brytyjską firmę Austin Rover Group. Znajdują się one w segmencie klasy kompaktowej. Produkcja w Wielkiej Brytanii trwała od początku 1983 roku do końca 1994 roku. Po tym okresie kontynuowano produkcję licencyjną w Bułgarii i Chinach. Zaprezentowany w 1984 roku sedan Montego w wersji notchback bazuje na Maestro.
Historia
[edytuj | edytuj kod]British Leyland powstało w 1975 roku, kiedy bankrutująca spółka British Leyland Motor Corporation została znacjonalizowana. W 1977 roku urodzony w RPA Michael Edwardes został zatrudniony na stanowisko prezesa, aby rozwiązać problem firmy. Częścią planu Edwardesa było wprowadzenie zupełnie nowej gamy modeli przeznaczonych na rynek masowy. Zaprojektowane i zbudowane przy użyciu najnowocześniejszych technologii, miały one zastąpić dotychczasową ofertę. Ostatecznie zdecydowano na nową serię samochodów, składającą się z nowego modelu dla każdego z małych, średnich i wyższych segmentów rynku. Pierwszym z tych samochodów, który został wprowadzony na rynek, był Austin Metro w 1980 roku.
Projektowanie i rozwój
[edytuj | edytuj kod]Nowe samochody dla niższego i wyższego średniego segmentu miały dzielić platformę, z różnicami w wykończeniu i stylizacji. Oba modele zastąpiłyby w rzeczywistości cztery istniejące pojazdy z brytyjskiej gamy Leyland – model Maestro zastąpiłby jednocześnie Austina Allegro i Maxi, podczas gdy Montego zastąpiłby Austina Ambassadora i Morrisa Itala, przy czym te dwa ostatnie były niedawnymi liftingami Princess i Morrisa Marina. Wszystkie te modele (oprócz Allegro) miały być produkowane w fabryce w Cowley, co zmniejszyło koszty produkcji związane z automatyzacją produkcji i elastycznością. Wspólnej platformie nadano nazwę projektu LC10, wykorzystując sekwencję projektów Leyland Cars (LC8 stało się Austinem Mini Metro w momencie premiery w 1980 roku, LC9 zastosowano w Triumphie Acclaim, kiedy został wprowadzony na rynek w 1981 roku). Wstępne prace projektowe nad LC10 rozpoczęły się w 1977 r., a rozpoczęcie produkcji zaplanowano na około 1980 r. – co oznaczałoby, że trafiłby do sprzedaży mniej więcej w tym samym czasie, co Ford Escort MK3 i oryginalny Vauxhall Astra.
LC10 został zaprojektowany przez Iana Beecha pod kierownictwem projektanta Davida Bache. Dostarczono dwie główne wersje nadwozia: pięciodrzwiowy hatchback i czterodrzwiowy notchback. Było to odejście od poprzednich samochodów tej marki z napędem na przednie koła, polegające na rezygnacji ze słynnego układu napędowego Issigonis z przekładnią w misce olejowej, który był pionierem w Mini. W połączeniu z silnikami serii A i R wykorzystana była skrzynia biegów typu end-on (co zapoczątkowała Fiat z Autobianchi Primula), kupiona od Volkswagena. Zaawansowany system zawieszenia Hydragas, stosowany w poprzednich modelach BL, został porzucony ze względu na koszty. Finalnie zastosowano konwencjonalny system kolumn MacPherson z przodu i belką skrętną w stylu Volkswagena Golfa z tyłu – ale ze sprężynami o dużym skoku. Choć takie zawieszenie było łatwiejsze do zbudowania, to ograniczało przestrzeń ładunkową. Prototypy testowano nawet z rzeczywistymi elementami zawieszenia Golfa, mogło to doprowadzić do tego, że wczesne samochody były podatne na problemy z łożyskami kół przednich, ponieważ Maestro był większy i cięższy niż pierwszy VW Golf.
Zdecydowano, że najpierw zostanie opracowana wersja pięciodrzwiowego hatchbacka. Nazwa „Maestro” była finalistką, gdy nazywano Austin Metro, a trzeci wybór („Mecz”) nigdy nie został odebrany pozytywnie. Wersja notchback miała nastąpić i została oznaczona jako LM11, chociaż jej rozwój miał odbiegać od pierwotnej ścieżki. Później został wprowadzony na rynek jako Austin Montego w momencie premiery w kwietniu 1984 roku, po decyzji British Leyland o wycofaniu marki Morris.
Produkcja rozpoczęła się w listopadzie 1982 roku, a samochód został oficjalnie wprowadzony na rynek 1 marca 1983 roku. Rozstaw osi wynosił 2510 mm, a długość 4050 mm.
Nowatorskie funkcje
[edytuj | edytuj kod]Maestro zawierał wiele nowatorskich i pionierskich funkcji w swojej klasie. Miał klejoną, laminowaną przednią szybę, homofokalne reflektory, plastikowe zderzaki w kolorze nadwozia, elektroniczny system zarządzania silnikiem, regulowane górne pozycje mocowania przednich pasów bezpieczeństwa, asymetrycznie dzieloną tylną kanapę i okres międzyprzeglądowy wynoszący 19 300 km. Wersje MG i Vanden Plas były wyposażone w oprzyrządowanie półprzewodnikowe z cyfrowym prędkościomierzem i podciśnieniowymi fluorescencyjnymi wyświetlaczami analogowymi dla obrotomierza, wskaźników paliwa i temperatury, komputera pokładowego oraz systemu ostrzegania i informacji syntezy głosu.
Późniejszy rozwój modelu
[edytuj | edytuj kod]Samochód nie osiągnął aż takiego sukcesu jak zakładano. Był to szósty najlepiej sprzedający się samochód w Wielkiej Brytanii w latach 1983 i 1984, z ponad 80 000 sprzedanych egzemplarzy w drugim roku produkcji. Po latach „boomu” 1986 i 1987 sprzedaż Maestro spadła. Wczesna reputacja słabej jakości wykonania i zawodności nie pomogła. Największe problemy dotyczyły 1,6-litrowego silnika serii R, który był pospiesznie zmodyfikowanym silnikiem BMC serii E z Austin Maxi, ponieważ był słabo rozwinięty a jednostka serii S nie była jeszcze gotowa do produkcji. Silniki serii R miały problemy z rozruchem na gorąco i przedwczesną awarią wału korbowego. Było to szczególnie widoczne w przypadku MG Maestro 1600, który został włączony do oryginalnej gamy modeli w 1983 roku, ale został wycofany w następnym roku.
Nowy silnik serii S pojawił się ostatecznie w lipcu 1984 roku i był montowany we wszystkich istniejących Maestro o pojemności 1,6 litra. Silnik ten był wyposażony w elektroniczny zapłon. W tym samym czasie w całej gamie dokonano kilku drobnych ulepszeń. Podstawowy model o pojemności 1,3 litra zyskał zagłówki, lusterko boczne pasażera i radio. 1,3-litrowy HLE i 1,6-litrowy HLS otrzymały radioodtwarzacz.
W październiku 1984 r. w całej gamie wykonano więcej modernizacji sprzętu. Modele bazowe 1,3 zyskały rozkładane przednie fotele, schowki w drzwiach, blokowane korki wlewu paliwa i zegary. Modele L zyskały tapicerkę drzwi z tkaniny, ulepszoną tapicerkę i zdalnie sterowane lusterka boczne kierowcy; 1.6 LS zyskał pięciobiegową skrzynię biegów. 1.3 HLE otrzymały pięciobiegową skrzynię biegów „4+E” z piątym przełożeniem nadbiegu, listwami bocznymi, tapicerką z tkaniny tweedowej i zdalnie regulowanymi lusterkami bocznymi pasażera. Automaty HLS i 1.6 zyskały przyciemniane szyby, centralny zamek, elektryczne szyby przednie, welurową tapicerkę i zmodernizowane radioodtwarzacze. MG Maestros otrzymał wersję 2-litrowego silnika z serii O o mocy 115 KM (86 kW) z elektronicznym wtryskiem paliwa, ulepszone zawieszenie i wentylowane przednie hamulce tarczowe, kolorowe wykończenie nadwozia, przyciemniane szyby, centralny zamek i obszyte skórą kierownice. Nowy MG Maestro oferował znacznie lepsze osiągi i wyrafinowanie niż jego poprzednik.
Również w październiku 1984 r. do istniejącej gamy Maestro dołączyły modele 1.3 HL i 1.6 HL. Modele te pasowały do modeli L i HLE.
W sierpniu 1985 roku pojawiły się modele 1.3 City i 1.3 City X. 1.3 City było podobne do poprzedniego modelu bazowego 1.3. 1.3 City X miał pełną wykładzinę dywanową, materiałową tapicerkę, zagłówki, tylną półkę, radio i ręcznie obsługiwane ssanie. Modele te nie miały plastikowych zderzaków, posiadając bardziej konwencjonalne stalowe zderzaki z plastikowymi zaślepkami podobnymi do furgonetki Maestro.
Późniejsze wnętrze Vanden Plas to oryginalna deska rozdzielcza, która miała konstrukcję wieloczęściową i zyskała reputację cienkiej i podatnej na piski, trzeszczenia i grzechoty, więc w lutym 1986 r. Została zastąpiona bardziej konwencjonalną deską rozdzielczą z Montego, a moduł syntezy głosu (podatne na problemy z niezawodnością) została ostatecznie porzucony. W tym samym czasie w całej gamie dokonano dalszych drobnych ulepszeń oprzyrządowania. City X zyskał pojemniki na drzwi i wycieraczki z tyłu. L i LE zyskały tweedowe wykończenie. HL i automat zyskały welurową lamówkę i dodatkowe jasne wykończenie. Vanden Plas zyskał skórzane wykończenie i ulepszony elektroniczny system stereo.
BL został sprzedany British Aerospace w 1988 roku, kiedy zaprzestano produkcji znaczków Austin. Asortyment został utrzymany przez głośny, ale ekonomiczny, wolnossący silnik wysokoprężny Perkins z bezpośrednim wtryskiem, który był wprowadzony na rynek w poprzednim roku. Jednak bez turbosprężarki ten model był raczej wolny. Diesel był dostępny w furgonetce Maestro już od 1986 roku.
MG Maestro Turbo, wyposażony w turbodoładowaną wersję silnika 2.0l, został zaprezentowany na targach motoryzacyjnych w październiku 1988 r. Auto trafiło do sprzedaży 17 marca 1989 r, osiągało prędkością maksymalną 206 km/h i przyśpieszało od 0–100 km/h w mniej niż 7 sekund. Co czyniło go szybszym niż konkurencyjne Fordy Escorty XR3i i RS Turbo, a także Volkswageny Golfy GTI, G60, Rallye, Limited.
Po wprowadzeniu na rynek nowego Rovera 200 w październiku 1989 roku, Maestro został przestawiony na budżetowy model podstawowy, w produkcji pozostały jedynie modele o podstawowej specyfikacji, produkcja wariantu MG została przerwana w 1991 roku. Większość sprzedaży miała miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie model osiągnął szczyt jako szósty najlepiej sprzedający się samochód z ponad 80 000 sprzedanych egzemplarzy w 1984 r., ale do 1989 r. sprzedaż spadła o połowę kiedy to był 19. najlepiej sprzedającym się samochodem.
Jednak produkcja spadła do 38 762 sztuk w 1990 r, co w następnym 1991 roku zmniejszyło się o ponad połowę do 18 450 egzemplarzy. Rok 1991 był również rokiem zakończenia produkcji wersji ze znaczkiem MG, a ich miejsce w gamie Rovera skutecznie zajęły szybsze wersje hatchbacka z serii 200.
Dane techniczne Austin Maestro
[edytuj | edytuj kod]Wersja | Austin Maestro 1.3 Base / LE[1] | Austin Maestro 1.3 HLE[2] | Austin Maestro 1.3[3] | Austin Maestro 1.6 HLS[4] / [automatic][5] | Austin Maestro 1.6 Vanden Plas[6] | Austin Maestro 2.0 DLX[7] | Austin Maestro 2.0 DLX Turbo[8] |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Okres produkcji (od-do) | od 1983 do 1984 | od 1983 do 1986 | od 1983 do 1994 | od 1983 do 1984 | od 1983 do 1986 | od 1990 do 1992 | od 1992 do 1994 |
Silnik | 4-cylindrowy rzędowy, 2 zaworowy | ||||||
Rodzaj sinika | BMC Austin Seria-A-Plus 1275, benzynowy | British Leyland Austin Seria-R, benzynowy | British Leyland Austin Seria-S, benzynowy | Austin/Rover MDi Perkins Prima 80T OHC, diesel | |||
Dodatkowe funkcje | SU HS4 (OHV – seria silników A i R), (SOHC – seria silników S) | OHC, bezpośredni wtrysk oleju napędowego | |||||
Pojemność skokowa (cm³) | 1275 cm³ | 1598 cm³ | 1994 cm³ | ||||
Skrzynia biegów | 4 biegowa manualna | 4 lub 5 biegowa manualna | 5 biegowa manualna lub 3 biegowa automatyczna | 5 biegowa manualna | |||
Moc maksymalna (kW) | (47 kW) @ 5500 rpm | (48 kW) @ 5500 rpm | (51 kW) @ 5800 rpm | (61 kW) @ 5600 rpm | (63 kW) @ 5600 rpm | (44 kW) @ 4500 rpm | (60 kW) @ 5600 rpm |
Moc maksymalna (KM) | (63 KM) @ 5500 rpm | (65 KM) @ 5500 rpm | (69 KM) @ 5800 rpm | (83 KM) @ 5600 rpm | (86 KM) @ 5600 rpm | (60 KM) @ 4500 rpm | (81 KM) @ 4500 rpm |
Maksymalny moment obrotowy (Nm) | 98 Nm @ 3500 rpm | 102 Nm @ 3500 rpm | 129 Nm @ 3500 rpm | 132 Nm @ 3500 rpm | 121 Nm @ 2500 rpm | 158 Nm @ 2500 rpm | |
Prędkość maksymalna (km/h) | 151 km/h (dane producenta) | 153 km/h (dane producenta) | 156 km/h (dane producenta) | [162] 165 km/h (dane producenta) | 168 km/h (dane producenta) | 150 km/h (dane producenta) | 162 km/h (dane producenta) |
Przyśpieszenie 0–100 km/h (s) | 15.1 s (dane producenta) | 13.5 s (dane producenta) | 13.0 s (dane producenta) | 11.8 [14.9] s (dane producenta) | 11.8 s (dane producenta) | 17.0 s (dane producenta) | 12.9 s (dane producenta) |
Średnie zużycia paliwa Zużycie paliwa na 100 km (l) Zużycie paliwa w cyklu miejskim | przy prędkości: 90 km/h – 5,9 l przy prędkości: 120 m/h – 6,3 l | przy prędkości: 90 km/h – 4,7 l przy prędkości: 120 m/h – 6,8 l | przy prędkości: 90 km/h – 4,6 l przy prędkości: 120 m/h – 6,8 l | przy prędkości: 90 km/h – 5,6 l przy prędkości: 120 m/h – 7,1 l | przy prędkości: 90 km/h – 5,6 l przy prędkości: 120 m/h – 6,1 l | przy prędkości: 90 km/h – 5,1 l przy prędkości: 120 m/h – 5,4 l | przy prędkości: 90 km/h – 4,4 l przy prędkości: 120 m/h – 5,9 l |
8,0 l / max. 9,7 l | 7,2 l / max. 8,1 l | 7,2 l / max. 7,9 l | 6,0 l / max. 9,3 l | 7,0 l / max. 9,3 l | 5,8 l / max. 6,0 l | 6,2 l / max. 6,5 l | |
Waga pojazdu (kg) | 915 kg | 905 kg | 960 kg | 986 kg | 1092 kg |
Modele MG
[edytuj | edytuj kod]MG Maestro (1983-1984)
[edytuj | edytuj kod]MG Maestro został wprowadzony na rynek w 1983 roku z 1,6-litrowym silnikiem. Miał deklarowaną moc 98 KM (72 kW), prędkość maksymalną 176 km/h i czas 0–100 km/h wynoszący 10.2 sekundy. Wersja ta borykała się z problemami mechanicznymi i już w 1984 wycofano ją z produkcji.
Wersja | MG Metro[9] |
---|---|
Okres produkcji (od-do) | od 1983 do 1984 |
Silnik | 4-cylindrowy rzędowy, 2 zaworowy SOHC |
Rodzaj sinika | British Leyland Austin R-series, gaźnik |
Dodatkowe funkcje | 2x Weber 40 DCNF carbs |
Pojemność skokowa | 1598 cm³ |
Moc maksymalna (kW) | (72 kW) @ 6000 rpm |
Moc maksymalna (KM) | (98 KM) @ 6000 rpm |
Maksymalny moment obrotowy | 132 Nm @ 4300 rpm |
Prędkość maksymalna | 176 km/h (dane producenta) |
Przyśpieszenie 0–100 km/h (s) | 10.2 s (dane producenta) |
Zużycia paliwa na 100 km (l) | Średnie – przy prędkości: 90 km/h – 5,9 l / przy prędkości: 120 km/h – 6,4 l |
Cykl miejski – 8,3 l / max. 9,7 l | |
Waga pojazdu (kg) | 965 kg (dane producenta) |
MG Maestro 1600 (1983-1984)
[edytuj | edytuj kod]MG Maestro 1600 był produkowany równocześnie z wprowadzonym na rynek w 1983 roku modelem MG Maestro z tym samym 1,6-litrowym silnikiem. Miał deklarowaną moc 104 KM (77 kW), prędkość maksymalną 176 km/h i czas 0–100 km/h wynoszący 10.2 sekundy. Wersja ta podobnie jak pierwsze MG Maestro borykała się z problemami mechanicznymi mimo modernizacji i podniesionej mocy, już w 1984 wycofano ją z produkcji.
Wersja | MG Metro 1600[10] |
---|---|
Okres produkcji (od-do) | od 1983 do 1984 |
Silnik | 4-cylindrowy rzędowy, 2 zaworowy SOHC |
Rodzaj sinika | British Leyland Austin R-series, gaźnik |
Dodatkowe funkcje | 2x Weber 40 DCNF carbs |
Pojemność skokowa | 1598 cm³ |
Moc maksymalna (kW) | (77 kW) @ 6000 rpm |
Moc maksymalna (KM) | (104 KM) @ 6000 rpm |
Maksymalny moment obrotowy | 136 Nm @ 4000 rpm |
Prędkość maksymalna | 179 km/h (dane producenta) |
Przyśpieszenie 0–100 km/h (s) | 9.6 s (dane producenta) |
Zużycia paliwa na 100 km (l) | Średnie – przy prędkości: 90 km/h – 6,0 l / przy prędkości: 120 km/h – 6,5 l |
Cykl miejski – 8,4 l / max. 9,0 l | |
Waga pojazdu (kg) | 965 kg (dane producenta)[10] |
MG Maestro 2.0 EFi / MG Maestro 2.0i (1984–1991)
[edytuj | edytuj kod]Po krótkiej przerwie, MG Maestro został ponownie wprowadzony na rynek w październiku 1984 roku tym razem z większym 2.0-litrowym silnikiem serii O i wtryskiem paliwa, który zapewniał znacznie lepsze osiągi niż jego poprzedniku 1600. Poprawiono zarówno prowadzenie, jak i osiągi, co dało Austinowi Roverowi pierwszego poważnego rywala dla Golfa GTI i Escorta XR3i. Miał deklarowaną moc 113 KM (83 kW), ale już w 1985 roku wzrosła i wynosiła 117 KM (86 kW). Podstawowy model oferował prędkość maksymalną 185 km/h i czas 0–100 km/h wynoszący 9.4 sekundy. W roku 1987 wprowadzono wersje 2.0i w której zamontowano elektroniczny wtrysk, moc tego modelu się nie zmieniła i wynosiła 117 KM (86 kW).
Wersja | MG Maestro 2.0 EF / MG Maestro 2.0i[11][12] |
---|---|
Okres produkcji (od-do) | od 1984 do 1992 |
Silnik | 4-cylindrowy rzędowy, 2 zaworowy SOHC |
Rodzaj sinika | British Leyland O-Series 2.0 |
Dodatkowe funkcje | Lucas L-type elektroniczny wtrysk |
Pojemność skokowa | 1994 cm³ |
Moc maksymalna (kW) | (83-86 kW) @ 5500 rpm |
Moc maksymalna (KM) | (113-117 KM) @ 5500 rpm |
Maksymalny moment obrotowy | 182 Nm @ 2800 rpm |
Prędkość maksymalna | 185–190 km/h (dane producenta) |
Przyśpieszenie 0–100 km/h (s) | 9.4-9.0 s (dane producenta) |
Zużycia paliwa na 100 km (l) | Średnie – przy prędkości: 90 km/h – 6,0 l / przy prędkości: 120 km/h – 6,8 l |
Cykl miejski – 9,6 l / max. 10,0 l | |
Waga pojazdu (kg) | 1015-1020 / 1040 kg (dane producenta) |
MG Maestro Turbo 1989-1991
[edytuj | edytuj kod]W 1988 roku Rover Group na prośby i naciski klientów postanowił zaprezentować sportową wersję Austina Maestro. Na początku planowano użycie silnika 1.6 z turbodoładowaniem o mocy 125 KM (92 kW), jednak pokusa rywalizacji z zaprezentowanym w 1986 roku Golfem 1.8 GTI 16v drugiej generacji o mocy 139 KM (102 kW) wymusiło zmianę tego pomysłu. W zaledwie kilka miesięcy od dokumentacji i od początków pracy nad projektem Maestro Turbo został pokazany w Birmingham w październiku 1988 i wprowadzony na rynek na początku 1989, MG wyprodukowało limitowaną edycję (500 aut + 5 samochodów dla parku prasowego do testów). Był to ostatni tak spektakularny samochód Austin Rover Group. Model wykorzystał imponujący silnik 2.0, ale połączenie gaźnika i turbosprężarki i intercoolera dało mu wg danych producenta prędkość maksymalną 206 km/h na godzinę i czas od 0 do 100 km/h wynoszący 6.9 sekundy – nie liczne seryjne kompaktowe auta tej klasy rozpędzały się do tej prędkości w mniej niż 7 sekund. Planowana rywalizacja z Golfem GTi w kwestii osiągów nie tylko skończyła się powodzeniem, Maestro Turbo był jednym z najszybszych hot hatchów na świecie w chwili prezentacji, także był zdecydowanie szybszy niż większość jego konkurentów, a nawet potężne VW Golf G60, VW Golf Rallye czy uznawany za białego kruka wyprodukowany tylko w 71 egzemplarzach VW Golf Limited o mocy 210 KM miał gorsze przyśpieszenie do 100 km/h, oprócz ponad 150 KM mocy maksymalnej, osiągi Maestro Turbo były głównie spowodowane niską masą własną wynoszącą mnie niż 1,1 tony. bodykit Maestro Turbo został zaprojektowany przez Tickforda, dodano także inne sportowe alufelgi, lecz niestety niewiele to zmieniło, aby ukryć fakt, że wciąż był to Maestro. Sprzedaż była bardzo powolna, ponieważ pojawiła się sześć lat po premierze Maestro.
Produkcja MG Maestro Turbo zakończyła się w 1991 roku, kiedy Rover wprowadził na rynek wersje GTi nowych modeli 200 i 400, chociaż standardowy Maestro był produkowany do 1994 roku.
Wersja | MG Metro Turbo[13] |
---|---|
Okres produkcji (od-do) | od 03.1989 do 06.1991 |
Silnik | 4-cylindrowy rzędowy, turbodoładowanie, 2 zaworowy SOHC |
Rodzaj sinika | British Leyland O-Series 2.0, gaźnik |
Dodatkowe funkcję | Garrett AirResearch T3 Turbo / Intercooler |
Pojemność skokowa | 1994 cm³ |
Moc maksymalna (kW) | (112 kW) @ 5100 rpm |
Moc maksymalna (KM) | (152 KM) @ 5000-6000 rpm |
Maksymalny moment obrotowy | 229 Nm @ 3500 rpm |
Prędkość maksymalna | 206 km/h |
Przyśpieszenie 0–100 km/h (s) | 6,9 s |
Zużycia paliwa na 100 km (l) | Średnie – przy prędkości: 90 km/h – 6,6 l / przy prędkości: 120 km/h – 9,2 l |
Cykl miejski – 10,6 l / max. 11,5 l | |
Waga pojazdu (kg) | 1070 kg (dane producenta) |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ MG Maestro 1.3 LE osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 1.3 HLE osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 1.3 osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 1.6 HLS osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 1.6 auto. osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ Austin Maestro Vanden Plas osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ Austin Maestro 2.0 DLX osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ Austin Maestro 2.0 DLX Turbo osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 1.6 osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ a b MG Maestro 1600 osiągi. [dostęp 2021-06-23]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 2.0 EFi osiągi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro 2.0 EFi. [dostęp 2021-06-04]. (ang.).
- ↑ MG Maestro Turbo osiągi. [dostęp 2021-06-23]. (ang.).