Bailout – Wikipedia, wolna encyklopedia
Bailout – pomoc finansowa dla państw lub przedsiębiorstw w złej sytuacji ekonomicznej. Bailout może mieć charakter pożyczki lub pomocy bezzwrotnej i pochodzi zazwyczaj od instytucji publicznej[1][2].
Najbardziej znanym przykładem bailoutu jest tzw. plan Paulsona (właściwie Troubled Asset Relief Program – TARP) z października 2008 r., opiewający na 700 mld USD plan dofinansowania sektora finansowego w Stanach Zjednoczonych[3].