Beatrice Portinari – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
Beatrice Portinari (w Polsce obowiązuje również spolszczone określenie Beatrycze[1]), zwana Bice (ur. w 1266, zm. 8 czerwca 1290 we Florencji) – Włoszka z Florencji, którą według wielu badaczy Dante Alighieri umieścił w swoim poemacie Boska komedia, powierzając jej rolę przewodniczki po niebiańskiej krainie oraz opisał jako swoją ukochaną w Życiu nowym. W utworach Dantego Beatrice odgrywa rolę ideału kobiety oraz symbolu teologii i mądrości.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Dante_and_beatrice.jpg/220px-Dante_and_beatrice.jpg)
Beatrice prowadzi Dantego do wyidealizowanego odpowiednika kultury Odrodzenia – raju – odkrywa przed nim najskrytsze tajemnice bytu i jej wizerunek odbity w duszy poety pozostaje emocjonalnym impulsem dla konstruowania zarysowanego w Boskiej Komedii obrazu świata. Odrodzenie wprowadziło do historii imiona Laury i Beatrice dlatego, że miłość stała się jednym z głównych środków prowadzających do uwolnienia jednostki od statycznej harmonii średniowiecza[1].
Beatrice Portinari była jedną z jedenaściorga dzieci (pięciu synów i sześciu córek) bogatego florenckiego bankiera Folco Portinariego (zm. 1289)[2] oraz, od 1286, żoną Simone Bardiego, również wywodzącego się z rodziny bankierów[3][2].
Według Żywota Dantego Boccaccia Dante spotkał Beatrice po raz pierwszy, kiedy oboje byli jeszcze dziećmi – w maju 1274 roku na przyjęciu w domu Portinarich. W relacji zawartej w Życiu nowym Dantego, Beatrice podczas pierwszego spotkania z przyszłym poetą ubrana była w ozdobną, karmazynową suknię przewiązaną pasem. Później spotkał ją zaledwie kilka razy[4].
![Dante i Beatrice w ogrodzie, 1903, arcydzieło malarza Cesare Saccaggi z Tortony.](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Cesare_Saccaggi_-_Incipit_Vita_Nova_-_Dante%2C_1903.jpg/220px-Cesare_Saccaggi_-_Incipit_Vita_Nova_-_Dante%2C_1903.jpg)
Nie wiadomo jednak, czy nieliczne spotkania Dantego z ukochaną rzeczywiście miały taki przebieg, jaki opisał Boccaccio – pisarz ten mógł znać je jedynie z relacji krewnych Dantego, możliwe też, że były one opisywane na podstawie tego, jak sam Dante przedstawił je w Życiu nowym[5]. Nie ma też całkowitej pewności, że Beatrice Portinari była rzeczywiście pierwowzorem postaci Beatrice z utworów Dantego – sam poeta nigdy nie wymienił jej nazwiska, a personalia znane są z opinii syna poety, Pietro[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kuzniecow 1980 ↓, s. 221.
- ↑ a b Barbara Reynolds: Dante: the poet, the political thinker, the man. 2006, s. 6. ISBN 1-84511-161-3.
- ↑ Dante Alighieri, Mark Musa: Dante Alighieri's Divine comedy. Bloomington: Indiana University Press, 1996, s. 27. ISBN 0-253-32968-X.
- ↑ John Cartwright Science and Literature in the Elizabethan Renaissance. W: John Cartwright, Brian L. Baker: Literature And Science: Social Impact And Interaction (Science and Society). ABC-Clio, s. 9. ISBN 978-1-85109-458-5.
- ↑ a b The Dante encyclopedia. New York: Routledge, 2010, s. 89. ISBN 978-0-8153-1659-6.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Boris Kuzniecow: Metafizyka miłości. W: Borys Kuzniecow: Historia filozofii dla fizyków i matematyków. Z ros. przeł. Zygmunt Simbierowicz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 221–225. (pol.).
- Barbara Reynolds: Dante: the poet, the political thinker, the man. 2006. ISBN 1-84511-161-3. dostęp on-line
- The Dante encyclopedia. New York: Routledge, 2010. ISBN 978-0-8153-1659-6. dostęp on-line