Berta Holenderska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
królowa Francji | |
Okres | |
---|---|
Jako żona | |
Poprzedniczka | |
Następczyni | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | Gerolfingów |
Data urodzenia | ok. 1055 |
Data i miejsce śmierci | |
Ojciec | |
Matka | |
Mąż | |
Dzieci | Konstancja Francuska, |
Berta Holenderska (ur. ok. 1055 w Vlaardingen, zm. w 1093 w Montreuil) – królowa Francji w 1072–1092 jako żona Filipa I, matka Ludwika VI Grubego.
Była córką Florisa (Floriana) I (zm. 1061), hrabiego Holandii z dynastii Gerolfingów i jego żony Gertrudy saskiej (1030–1113). W 1072 matka wraz ojczymem, Robertem I Fryzyjskim, hrabią Flandrii, wydali ją za króla Francji Filipa I. Celem tego małżeństwa było znalezienie oparcia w sojuszu hrabstw niderlandzkich przeciwko Wilhelmowi Zdobywcy. Urodziła Filipowi pięcioro dzieci:
- Konstancję (1078–1124/26), żonę Hugona I, hrabiego Szampanii, później Boemunda I, księcia Antiochii;
- Ludwika VI Grubego (1081–1137), króla Francji od 1108, hrabiego Vexin i Vermandois;
- Henryka (ur. 1083, zmarłego młodo),
- Karola (ur. 1084, zmarłego młodo),
- Odona (1087–1096).
W 1092 Berta Holenderska pod pretekstem bycia zbyt grubą została oddalona przez Filipa I, który związał się z Bertradą de Montfort, żoną swego wasala Fulka, hrabiego Andegawenii[potrzebny przypis]. Umieszczono ją w Montreuil, gdzie krótko potem zmarła, mając ok. 38 lat[1][2].