Bufo gargarizans – Wikipedia, wolna encyklopedia
Bufo gargarizans[1] | |||||
Cantor, 1842 | |||||
![]() | |||||
Systematyka | |||||
Domena | |||||
---|---|---|---|---|---|
Królestwo | |||||
Typ | |||||
Podtyp | |||||
Gromada | |||||
Rząd | |||||
Rodzina | |||||
Rodzaj | |||||
Gatunek | Bufo gargarizans | ||||
| |||||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||||
![]() |
Bufo gargarizans – gatunek płaza bezogonowego z rodziny ropuchowatych (Bufonidae), zasiedlający Azję Wschodnią, m.in. Chiny, Rosję i Japonię. Z wyglądu podobny jest do ropuchy szarej i dorasta do 10,2 cm długości. Spotkać go można w różnorakich siedliskach takich jak lasy liściaste i mieszane, ale także tereny zabudowane. Gatunek ten odżywia się głównie owadami i rozmnaża się od kwietnia do maja. Nie zagraża mu wyginięcie, ale jego populacja może w przyszłość zmaleć w związku z urbanizacją, a także wykorzystaniem w tradycyjnej azjatyckiej medycynie.
Wygląd
[edytuj | edytuj kod]Płaz ten osiąga rozmiar 5,6–10,2 cm, przy czym samice są większe od samców[4]. Z wyglądu przypomina ropuchę szarą, od której różni się obecnością kolców na guzkach na grzbiecie oraz czarnym paskiem biegnącym od gruczołów przyusznych do boku ciała[4]. Błona bębenkowa jest bardzo mała lub całkowicie przykryta skórą[4]. Grzbiet tego płaza ma kolor ciemnoszary, oliwkowoszary lub oliwkowobrązowy, na grzbiecie widoczne są również trzy szerokie podłużne paski[4]. Brzuch jest szarawy lub żółtawy[4]. Samce cechują się dłuższymi kończynami tylnymi, a samice szerszą głową[4].
Zasięg występowania i siedliska
[edytuj | edytuj kod]B. gargarizans występuje w Azji Wschodniej na wysokości 2–4300 m n.p.m.[3] Spotkać go można w Chinach (m.in. w prowincjach Liaoning, Szantung, Syczuan, Kuejczou, Hunan czy Fujian), Korei Północnej i Południowej, Rosji (m.in. Zabajkale czy wyspa Sachalin) oraz na japońskiej wyspie Miyako-jima i pobliskich wyspach archipelagu Riukiu[4][3]. Podgatunek Bufo gargarizans miyakonis jest endemiczny dla Japonii; pierwotnie występował tylko na Wyspach Miyako, ale został introdukowany na inne wyspy archipelagu Riukiu, takie jak Okinawa, Minamidaitōjima i Kitadaitōjima[3]. Podgatunek ten wymarł na Okinawie[3].
B. gargarizans zasiedla głównie lasy iglaste, lasy mieszane, lasy liściaste zrzucające liście na zimę, a także łąki i stepy[3]. Gatunek ten preferuje habitaty z wysoką wilgotnością względną, ale jest też odporny na zmiany środowiskowe, w związku z czym może też występować na polach uprawnych, parkach i ogródkach w dużych miastach (takich jak Chabarowsk w Rosji)[3]. Na niektórych obszarach zagęszczenie tego gatunku dochodzi do 3600 osobników na kilometr kwadratowy[4]. Dorosłe osobniki odżywiają się głównie owadami takimi jak chrząszcze czy błonkoskrzydłe, a także w mniejszym stopniu innymi bezkręgowcami takimi jak wije, mięczaki oraz pajęczaki[4].
Rozmnażanie i rozwój
[edytuj | edytuj kod]Do rozrodu przystępuje od kwietnia do maja (w niektórych obszarach do końca czerwca)[4]. Rozmnaża się w jeziorach, stawach, kałużach, bagnach czy starych korytach rzek[4]. Samice składają 1200–7400 jaj ułożonych w dwa sznury długości 1,5–2,3 m[4]. Do przeobrażenia dochodzi w lecie, a dojrzałość płciową ropuchy osiągają w 3–4 roku życia[4].
Status
[edytuj | edytuj kod]B. gargarizans zaliczany jest do gatunków najmniejszej troski (LC) w związku z szerokim zasięgiem występowania, dużym potencjałem do adaptacji, dużym rozmiarem populacji, której rozmiar najprawdopodobniej nie maleje wystarczająco szybko, żeby uznać go za gatunek zagrożony[3]. Niektóre populacje na północnych granicach zasięgu występowania (np. Zabajkale) mogą być zagrożone w związku z izolacją od reszty populacji[4]. Gatunkowi temu zagrażać może również postępująca urbanizacja, zanieczyszczenie wody, ruch uliczny oraz susze[3]. Ponadto osobniki B. gargarizans zbierane są w celu użycia w tradycyjnej medycynie chińskiej i koreańskiej, od lat 90. XX wieku także przez obywateli chińskich zamieszkałych w Kraju Nadmorskim; w Korei Północnej bywa także sporadycznie odławiany w celu konsumpcji[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bufo gargarizans, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Darrel R. Frost , Bufo gargarizans Cantor, 1842, [w:] Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.2 [online], American Museum of Natural History, New York, USA [dostęp 2024-07-08] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j IUCN SSC Amphibian Specialist Group, Bufo gargarizans, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [dostęp 2024-07-08] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Bufo gargarizans, [w:] AmphibiaWeb [online], University of California, Berkeley, CA, USA [dostęp 2020-07-28] .