Char D2 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Char D2 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja | gąsienicowa |
Załoga | 3 |
Historia | |
Prototypy | |
Produkcja | |
Egzemplarze | 100 |
Dane techniczne | |
Silnik | 1 silnik gaźnikowy, 6-cylindrowy Renault |
Transmisja | mechaniczna |
Pancerz | 20 – 40 mm |
Długość | 5,46 m |
Szerokość | 2,22 m |
Wysokość | 2,66 m |
Masa | bojowa: 19 800 kg |
Osiągi | |
Prędkość | 25 km/h |
Zasięg pojazdu | 100 |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 x armata SA 34 (zapas amunicji 120 szt.) lub SA 35 (180 szt. pocisków) kal. 47 mm 2 x karabiny maszynowe Reibel kal. 7,5 mm (5000 szt. amunicji) | |
Wyposażenie | |
radiostacja ER52 lub ER53 | |
Użytkownicy | |
Francja |
Renault Modèle D2 – francuski czołg średni z okresu II wojny światowej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]D2 był rozwinięciem czołgu D1, posiadając grubszy pancerz oraz mocniejszy silnik. Prototyp powstał w 1931 roku, a produkcję seryjną i dostawy dla armii rozpoczęły się w 1934 roku.
Powstał również prototyp napędzany silnikiem wysokoprężnym, ale do produkcji wszedł model z silnikiem benzynowym. W 1936 roku armia francuska zredukowała zamówienie do 50 sztuk, gdyż na uzbrojenie armii przyjęto czołg Somua S-35.
Na początku 1938 roku zaoferowano Polsce, próbującej nabyć we Francji nowoczesne czołgi R-35 lub S-35, zakup zamiast nich czołgów D2, co wzbudziło zainteresowanie, chociaż oceniono je gorzej od S-35. Nie doszło jednak do sfinalizowania zakupu, gdyż w lipcu 1938 roku Francja z uwagi na zwiększone zapotrzebowanie dla własnych wojsk oferowała już tylko sprzedaż licencji na ich produkcję, czym Polska nie była zainteresowana[1].
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]- D2 – pierwsze zamówienie (pierwsza seria nr 2004 - 2053), początek 1934 roku, 50 szt., dostarczone w okresie maj 1936 – luty 1937;
- D2-bis – drugie zamówienie (druga seria nr 2054 - 2103), czerwiec 1938 roku, 50 szt., pierwsze dotarły w kwietniu 1940, a ostatnie maj – czerwiec 1940 i nie wzięły udziału w walkach. Różniła się głównie wieżą i działem (SA 35 z większą penetracją ale musiała mieć mniej pocisków).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Karol Rudy. O czołgu polskim raz jeszcze. „Poligon”. Nr 1(18)/2010, s. 12-13, styczeń – luty 2010. Magnum-X.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Paweł Żurkowski Niezasłużony awans francuski czołg "średni" Renault D-2, Nowa Technika Wojskowa Nr 1/2005
- Pascal Danjou, 2008, Renault D2, Éditions du Barbotin, ISBN 978-2-917661-02-4