Drobna plamistość liści drzew pestkowych – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Blumeriella_jaapii_a2_%282%29.jpg/240px-Blumeriella_jaapii_a2_%282%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/Cherry_Leaf_Spot_2.jpg/240px-Cherry_Leaf_Spot_2.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Blumeriella_jaapi_a1_%281%29.jpg/240px-Blumeriella_jaapi_a1_%281%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Blumeriella_jaapi_a1_%283%29.jpg/240px-Blumeriella_jaapi_a1_%283%29.jpg)
Drobna plamistość liści drzew pestkowych – grzybowa choroba drzew pestkowych wywołana przez Blumeriella jaapii[1].
Występowanie i szkodliwość
[edytuj | edytuj kod]Choroba atakuje wiśnie i czereśnie. Jest rozprzestrzeniona we wszystkich rejonach świata, w których uprawia się te rośliny. Na innych drzewach pestkowych występuje bardzo rzadko i w sadownictwie jest praktycznie bez znaczenia. Szczególnie groźna jest dla wiśni – jest uważana za najgroźniejszą ich chorobę. Do połowy lat 50. XX wieku występowały w Polsce epidemie tej choroby[2].
W różnych latach choroba występuje w różnym nasileniu, zależnie od pogody. U wiśni powoduje utratę liści i związany z tym spadek plonu. Przy dużym nasileniu już w pierwszej połowie lata następuje przedwczesny opad liści. Skutkiem tego jest osłabienie roślin, większa ich podatność na uszkodzenia mrozowe roślin i słaby plon w następnym roku[3]. W szkółkach choroba powoduje osłabienie podkładek, wskutek czego słabo rosną i nie przyjmują okulizacji[2]. Szczególnie na atak tej choroby podatne są podkładki czereśni ptasiej[3].
Objawy
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze objawy choroby pojawiają się na przełomie maja i czerwca na najstarszych liściach. Są to drobne, słabo widoczne przebarwienia na dolnej stronie ich blaszek. Później na górnej stronie blaszek pojawiają się brunatnoczerwone plamki o średnicy 1–2 mm. Na przełomie czerwca i lipca gwałtownie rośnie liczba tych plamek – to wynik infekcji wtórnych. Plamki te najgęściej występują na obrzeżu liścia. Pod plamkami na dolnej stronie liścia pojawiają się białoszarawe wypukłości. Są to skupiska acerwulusów. Silnie porażone liście żółkną i opadają z drzew[3].
Epidemiologia
[edytuj | edytuj kod]W okresie wegetacyjnym na wiśniach i czereśniach pasożytuje bezpłciowa forma (anamorfa), znana pod nazwą Phloeosporella padi. W acerwulusach na dolnej stronie liści wytwarza zarodniki konidialne, które przenoszone przez krople deszczu i wiatr rozprzestrzeniają chorobę dokonując infekcji wtórnej. Zarodniki przyklejają się do liści, przy sprzyjającej pogodzie (czyli deszczowej) kiełkują, i już po 5 dniach od infekcji pojawiają się objawy chorobowe. Przy długotrwałych opadach może nastąpić epidemia choroby[3][2].
Na opadłych liściach rozwija się i zimuje płciowa postać patogenu, zwana teleomorfą. Na dolnej stronie liści tworzą się skupiska bardzo drobnych apotecjów o kształcie czarek. Powstające w nich płciowo askospory dokonują na przełomie kwietnia i maja infekcji pierwotnej. Askospory wydostają się podczas deszczowej pogody i przenoszone są przez wiatr[2].
Grzybnia patogenu na opadłych liściach oprócz apotecjów tworzy także podkładki, które również zimują na liściach. Wiosną wytwarzają zarodniki konidialne, które także dokonują infekcji[2].
Ochrona
[edytuj | edytuj kod]W uprawach przydomowych można ograniczyć rozwój choroby przez wygrabywanie i palenie opadłych liści, a w sadach przez polewanie ich 5% roztworem mocznika[3]. W sadach i w szkółkach konieczna jest jednak ochrona chemiczna, czyli opryskiwanie drzew fungicydami. Pierwszy zabieg wykonuje się zaraz po kwitnieniu, następnie dwa lub trzy zabiegi w odstępach dwutygodniowych. Przy długotrwałej deszczowej pogodzie należy wykonać opryskiwanie także po zbiorze owoców. W szkółkach wiśni i czereśni wykonuje się 5- 6 opryskiwań. Do opryskiwań stosuje się fungicydy dodynowe, jeśli lokalne szczepy patogenu wykazują na nie odporność, stosuje się fungicydy triazolowe, irymidynowe, chinonowe, benzimidazilowe lub Kaptan[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Joanna Marcinkowska , Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ISBN 978-83-09-01048-7 .
- ↑ a b c d e f Selim Kryczyński , Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia, t. 2. Choroby roślin uprawnych, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2011, s. 274–276, ISBN 978-83-09-01077-7 .
- ↑ a b c d e Marek Grabowski , Choroby drzew owocowych, Kraków: Wyd. Plantpress, 1999, ISBN 83-85982-28-0 .