Era postępowa – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/President_Theodore_Roosevelt%2C_1904.jpg/160px-President_Theodore_Roosevelt%2C_1904.jpg)
Era postępowa - okres w historii Stanów Zjednoczonych w latach 1900-1920, w czasie którego intensywne reformy przebudowały dotychczasowy system gospodarczy, polityczny i społeczny państwa. Najważniejszymi reformatorami w tym okresie byli Theodore Roosevelt, William Taft i Woodrow Wilson.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Jacob_Riis%2C_Lodgers_in_a_Crowded_Bayard_Street_Tenement.jpg/250px-Jacob_Riis%2C_Lodgers_in_a_Crowded_Bayard_Street_Tenement.jpg)
Przyczyną wzmożonych reform na początku XX wieku było dążenie wielu grup społecznych w Stanach Zjednoczonych do rozwiązania problemów wynikających z szybkiej industrializacji oraz urbanizacji, które miały miejsce po zakończeniu wojny secesyjnej. Problemami, które nękały Amerykę na przełomie XIX i XX wieku było rozprzestrzenianie się slumsów, biedy, wykorzystywanie siły roboczej i rozkład demokratycznych rządów w dużych miastach i poszczególnych stanach[1].
Za koniecznością reform opowiadało się wiele grup społecznych. Wielu obywateli było zaangażowanych w różnego rodzaju organizacje mające na celu propagowanie reform. Duże znaczenie miała działalność tzw. demaskatorów, czyli grupy amerykańskich publicystów i pisarzy, którzy zwracali uwagę opinii publicznej na liczne nieprawidłowości systemu politycznego, społecznego i obyczajowego. Przykładowo działalność dziennikarza Lincolna Steffensa przyczyniła się do reformy opieki społecznej i służb komunalnych w amerykańskich miastach.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia PWN, Tom 1, Warszawa 1991, s. 574.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ United States, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2017-11-23] (ang.).