Ewa Najwer – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ewa Najwer (ur. 6 stycznia 1933 w Stanisławowie, zm. 13 maja 2019[1]) – polska poetka, prozaik, krytyk literacki.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończyła filologię polską na UAM. W 1971 roku uzyskała stopień doktora za rozprawę Zofia Nałkowska i powieść psychologiczna. Z zagadnień świadomości teoretycznej. W roku 1940 została zesłana do Kazachstanu, gdzie przebywała do 1946 roku. Debiutowała w 1957 roku na łamach czasopisma studenckiego "Uwaga" (Gdańsk) jako poetka. W latach 1959–1979 nauczycielka języka polskiego w poznańskim VI LO[2].
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]- Swiatłoryty
- Sztuka niekochania
- Odlot ziół
- Sardynki dla kota
- Tańcząca w czerwieni
- Sąd nad winnicą
- Lisie kładki
- Dardzielanie
- Gorzkie tęcze
- Oczy bez powiek
- Wiersze siódme
- Pożółkłe fotografie
- Ziemia ukradziona Bogu
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Marek Zaradniak: Poznań: Nie żyje Ewa Najwer, ceniona poznańska poetka, prozaik i pedagog. Głos Wielkopolski. [dostęp 2019-05-15].
- ↑ Jubileusz 70-lecia Liceum Ogólnokształcącego im. I.J. Paderewskiego, Poznań 1991, s. 22.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.