Flamboyant – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Normandie_Seine_Rouen12_tango7174.jpg/200px-Normandie_Seine_Rouen12_tango7174.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Vendome03.jpg/200px-Vendome03.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Sainte-Chapelle-Rose-window.jpg/200px-Sainte-Chapelle-Rose-window.jpg)
Flamboyant – kierunek w schyłkowym okresie architektury późnego gotyku, nazywany płomienistym.
Występował przede wszystkim na terenie Francji w XV i XVI wieku. Cechowała go drobiazgowość i nadmiar detali, rzeźby. Łuki stały się ostrzejsze, przegięte w formie "oślego grzbietu", w detalach wykorzystywano kształt płomienia lub rybiego pęcherza. Jednocześnie dążono do uproszczenia konstrukcji.
Przykłady stylu flamboyant
[edytuj | edytuj kod] ![]() | Ta sekcja wymaga określenia jasnych kryteriów wyboru. |
- Kościół Saint-Maclou w Rouen
- Palais De Justice w Rouen
- Katedra w Mediolanie
- Transept katedry w Senlis
- Katedra w Moulins
- Kościół Świętej Trójcy w Vendôme
- Nawa kościoła St. Ouen w Rouen
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 48. ISBN 83-85001-89-1.