Fonetyka akustyczna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Fonetyka akustyczna – dział fonetyki zajmujący się badaniem dźwięku ze względu na fizyczne właściwości fal wytwarzanych przy mówieniu takich jak częstotliwość, długość fali, wysokość, amplituda itp.[1]
Do badań w dziedzinie fonetyki akustycznej wykorzystuje się specjalistyczne oprogramowanie (np. Praat)[2]. Wyniki tych badań nie tylko pomagają poznać mowę ludzką, ale znajdują także praktyczne zastosowanie w rozmaitych formach komunikacji między maszyną a człowiekiem (wejścia głosowe, wyjścia głosowe, programy czytające tekst)[3]. Analiza akustyczna pozwala także na identyfikację mówiącego, toteż bywa wykorzystywana w kryminalistyce[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, wyd. 2, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 157, ISBN 83-04-04445-5, OCLC 835934897 .
- ↑ Radek Skarnitzl , Pavel Šturm , Jan Volín , Zvuková báze řečové komunikace: Fonetický a fonologický popis řeči, Uniwersytet Karola w Pradze, Karolinum Press, 2016, s. 8, ISBN 978-80-246-3272-8 (cz.).
- ↑ a b Akustická a auditivní fonetika, [w:] Fonetika [online], is.muni.cz [dostęp 2019-11-18] (cz.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Fonetyka akustyczna. [dostęp 2011-10-14].
Kontrola autorytatywna (specjalność):