Franciszek Białokur – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 29 stycznia 1869 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | komendant szpitala |
Główne wojny i bitwy |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Franciszek_Bia%C5%82okur_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Franciszek_Bia%C5%82okur_-_gr%C3%B3b.jpg)
Franciszek Białokur (ur. 29 stycznia 1869[1] w Fedorówce, zm. 5 maja 1942 w Warszawie) – doktor medycyny, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się we wsi Fedorówka, w gminie Antoniny ówczesnego powiatu zasławskiego guberni wołyńskiej, w rodzinie Piotra i Faustyny z Dergimanów[2]. Kształcił się w Warszawie. W 1897 ukończył studia. W 1914 powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej - pełnił służbę w Jałcie. Radca stanu z 1915.
W grudniu 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu kapitana, i wyznaczony został na stanowisko ordynatora w Szpitalu Ujazdowskim. 7 lutego 1920 przeniesiony został do garnizonu Kowel na stanowisko zastępcy komendanta Szpitala Wojskowego i zastępcy szefa sanitarnego Ekspozytury Kowel. 24 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[3].
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 63. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1[4]. W 1923 roku był komendantem Szpitala Okręgowego Nr VIII w Toruniu, pozostając oficerem nadetatowym 8 Batalionu Sanitarnego w Toruniu[5]. Od 1924 naczelny lekarz Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 8 lutego 1926 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski nadał mu z dniem 30 kwietnia 1926 roku stopień generała brygady, wyłącznie z prawem do tytułu, a Minister Spraw Wojskowych generał broni Lucjan Żeligowski przeniósł go w stan spoczynku z dniem 30 kwietnia 1926 roku[6].
Praktykował w Wilnie i w Warszawie.
Podczas okupacji hitlerowskiej działał razem z żoną w komórce „Iko” Komendy Głównej Armii Krajowej w Warszawie[7]. Aresztowani w kwietniu 1942 przez Niemców, osadzeni na Pawiaku. Zamordowany 5 maja 1942 roku po torturach. Żona Anna Białokurowa popełniła samobójstwo. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim, kwatera 31-5-29[8].
Franciszek Białokur był żonaty z Matyldą Sokołowską, z którą miał troje dzieci: Witolda (1898–1939) lekarza, Wacława (1903–1966) dyplomatę i Wandę Elizę (ur. 1904)[2]. W 1925 roku, po śmierci żony, generał zawarł związek małżeński z nauczycielką Anną Gilewicz (1897–1942)[2].
10 listopada 1923 roku w Warszawie Wanda Eliza Białokur zawarła związek małżeński z Wacławem Czosnowskim (ur. 8 października 1897 roku), porucznikiem rezerwy kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku, w 1923 roku przydzielonym do 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich[9][10][11].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
- ↑ a b c Stawecki 1994 ↓, s. 76.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 26 z 14 lipca 1920 roku, s. 579.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 310.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1120, 1168, 1197.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 16 lutego 1926 roku, s. 53, 57.
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 74.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: RYSZARD SOKOŁOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-10-31] .
- ↑ Nasza rodzina. „Polska Zbrojna”. 319, s. 4, 1923-11-21. Warszawa.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 652.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 119, 819.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN 83-87103-55-1.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Franciszek Białokur – publikacje w bibliotece Polona