Grejzen – Wikipedia, wolna encyklopedia
Grejzen – (niem. greisen[1]- rozszczepienie) gruboklastyczna skała metamorficzna powstała w procesach metasomatycznych, zbudowana z kwarcu, łyszczyku i topazu. Niekiedy złoża te zawierają kruszec cyny – kasyteryt. Wystąpienia grejzenu w Polsce znajdują się m.in. na Dolnym Śląsku w okolicach Mirskа na Pogórzu Izerskim (blok karkonosko-izerski).
Skład mineralny
[edytuj | edytuj kod]kwarc, muskowit, topaz, szerlit, drawit, fluoryt, mikroklin, ortoklaz, andaluzyt, lepidolit, diaspor, kasyteryt, wolframity, szelit, molibden, bizmutynit, bizmut, rutyl.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Może zawierać złoża wolframu, cyny, molibdenu, berylu i tantalu. Źródło atrakcyjnych okazów minerałów. Czasem jako kruszywo drogowe.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Złoża grejzenowe, [w:] Vladimir Smirnov , Geologia złóż kopalin użytecznych, 1986, ISBN 83-220-0220-3 .
Identyfikatory zewnętrzne: