Józef Chirowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Józef Chirowski (ok. 1937) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 11 października 1894 |
---|---|
Data śmierci | 19 lutego 1967 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1915-1931 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 10 Pułk Piechoty Austro-Węgier |
Stanowiska | podprokurator |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Późniejsza praca | adwokat |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Unveiling_of_J%C3%B3zef_Pi%C5%82sudski_bust_in_Lviv_Court_%281936%29.jpg/240px-Unveiling_of_J%C3%B3zef_Pi%C5%82sudski_bust_in_Lviv_Court_%281936%29.jpg)
Józef Kazimierz Chirowski (ur. 11 października 1894 w Tyśmienicy, zm. 19 lutego 1967) – major audytor Wojska Polskiego, adwokat, prokurator. W 1959 został awansowany do stopnia podpułkownika przez władze II RP na uchodźstwie.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Józef Kazimierz Chirowski urodził się 11 października 1894 w Tyśmienicy, w rodzinie Michała i Franciszki z Miałszygroszów. W 1913 ukończył gimnazjum w Przemyślu[1]. Po wybuchu I wojny światowej w 1914, wraz z rodziną został ewakuowany na Węgry. W 1915 został zmobilizowany do cesarskiej i królewskiej armii i wcielony do c. i k. 10 pułku piechoty. Służył na froncie rosyjskim. We wrześniu 1915 w okolicach Równego dostał się do rosyjskiej niewoli. W maju 1918 uciekł i przedostał się do Lwowa.
Na początku listopada 1918 został dowódcą kompanii 1 pułku Strzelców Lwowskich i uczestniczył w obronie Lwowa przed Ukraińcami. Od czerwca 1920 był adiutantem batalionu, a następnie dowódcą kompanii w 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1182. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 27 pułk piechoty w Częstochowie[2].
Ukończył studia na Uniwersytecie Lwowskim uzyskując stopień doktora praw[1]. 29 lipca 1922 Minister Spraw Wojskowych sprostował mu „używane w dotychczasowej służbie wojskowej nazwisko «Chyrowski» na nazwisko rodowe «Chirowski»”[3].
W styczniu 1923 został przeniesiony do korpusu oficerów sądowych. Był asystentem w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu. 4 lutego 1927 został przeniesiony służbowo do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu na okres sześciu miesięcy[4]. 16 lipca 1927 roku został podprokuratorem w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr I w Warszawie. 1 stycznia 1930 awansował na majora. Publikował artykuły w prasie wojskowej. 31 lipca 1931 na własną prośbę przeszedł do rezerwy.
Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej rozpoczął praktykę adwokacką we Lwowie. W 1932 został prokuratorem Sądu Okręgowego we Lwowie, a w 1937 mianowany prokuratorem Sądu Apelacyjnego we Lwowie[1].
Po II wojnie światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1959 został awansowany do stopnia podpułkownika w korpusie oficerów audytorów Polski Sił Zbrojnych[5]. Zmarł 19 lutego 1967[6].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Odrodzenia Polski[1]
- Krzyż Walecznych[1]
- Złoty Krzyż Zasługi[1]
- Medal Niepodległości[1]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Nowy prokurator Sadu Apelacyjnego we Lwowie dr Józef Chirowski. „Wschód”. Nr 56, s. 1, 10 sierpnia 1937.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 57.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 26 lipca 1922 roku, s. 567.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 35.
- ↑ Dembiński 1969 ↓, s. 14.
- ↑ Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu, tom 1.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Nowy prokurator Sądu Apelacyjnego dr. Józef Chirowski. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 1, Nr 1541 z 4 sierpnia 1937.
- Stefan Dembiński: Lista Oficerów Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie według awansów dokonanych zarządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej, z uwzględnieniem rodzajów broni i służb. [w:] Dziennik Ustaw RP na Uchodźstwie [on-line]. 1969-06-30. [dostęp 2016-11-29].
- Leszek Kania, Słownik biograficzny oficerów-audytorów służby sprawiedliwości Wojska Polskiego 1914-1945 (Cz. 2), Wojskowy Przegląd Prawniczy 2004, nr 3, s. 113.