Język dinka – Wikipedia, wolna encyklopedia
Język dinka – język z rodziny nilo-saharyjskiej z zachodniego odłamu nilotyckiej gałęzi języków wschodniosudańskich, używany przez ok. 2,8 mln osób. Dzieli się na kilka zespołów dialektalnych: padaang (północny), rek (zachodni), agaar (południowy), bor (wschodni). Jest blisko spokrewniony z językiem nuer[1].
Jest zapisywany alfabetem łacińskim.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Hélène Fatima Idris , Modern Developments in the Dinka Language, Göteborg: Institutionen för orientaliska och afrikanska språk, Göteborgs universitet, 2004 [dostęp 2020-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Hélène Fatima Idris , Modern Developments in the Dinka Language, Göteborg: Institutionen för orientaliska och afrikanska språk, Göteborgs universitet, 2004 [dostęp 2020-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).