Jakub de Bourbon-La Marche – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Hrabia Ponthieu | |
Okres | od 1351 |
---|---|
Poprzednik | brak |
Następca | przyłączone do Anglii |
Hrabia La Marche | |
Okres | od 1356 |
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data urodzenia | 1319 |
Data i miejsce śmierci | 6 kwietnia 1362 |
Przyczyna śmierci | zabity w bitwie |
Ojciec | |
Matka | |
Rodzeństwo | |
Małżeństwo | Joanna de Chatillon |
Dzieci | Izabela de Burbon-La Marche |
Jakub I de Bourbon-La Marche (ur. 1319, zm. 6 kwietnia 1362) – syn Ludwika I, księcia Burbonii, i Marii d’Avesnes. Hrabia Ponthieu w latach 1351–1360, hrabia La Marche od 1356 do swojej śmierci.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1349 Jakub uzyskał tytuł generalnego kapitana Langwedocji, a w 1354 konetabla Francji. Znudzony wiecznymi intrygami politycznymi, zrezygnował z urzędu konetabla w maju 1356. Walczył w bitwie pod Crécy (1346) (gdzie został ranny) oraz w bitwie pod Poitiers (1356). Trafił do angielskiej niewoli, a wypuszczono go na mocy traktatu z Brétigny. Ten sam traktat oddał Anglikom hrabstwo Ponthieu. Jakub jednak odziedziczył hrabstwo La Marche po swoim bracie Piotrze, który zginął pod Poitiers.
Pokój zawarty na mocy traktatu był jednak iluzją. Anglia i Francja zawiesiły broń, lecz żołnierze obu stron nadal napadali i grabili wsie oraz miasteczka, domagali się też płacenia okupu w zamian za pozostawienie w spokoju. Niedługo po powrocie Jakuba z niewoli, król Jan II Dobry poprosił go o zebranie armii przeciw grasującym żołnierzom angielskim. Jakub zastosował się do prośby króla, ale on i jego wojska zostali dotkliwie pokonani w bitwie pod Brignais (niedaleko Lyonu). Jakub i jego najstarszy syn zostali śmiertelnie ranni.
Potomstwo
[edytuj | edytuj kod]W 1335 poślubił Joannę de Chatillon, córkę Hugona de Chatillon, pana Leuze. Para miała dzieci: