James Quinn – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | ||||||||||
Pełne imię i nazwisko | James F. Quinn | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 11 września 1906 | |||||||||
Data i miejsce śmierci | 12 lipca 2004 | |||||||||
Wzrost | 175 cm | |||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||
|
James F. „Jimmy” Quinn (ur. 11 września 1906 w Brooklynie w Nowym Jorku, zm. 12 lipca 2004 w Cranston w stanie Rhode Island[1]) – amerykański lekkoatleta sprinter, mistrz olimpijski z 1928 z Amsterdamu.
W 1928 jako student College of the Holy Cross został akademickim mistrzem tanów Zjednoczonych (IC4A) w biegu na 100 jardów[2]. W mistrzostwach USA (AAU) zajął w tym roku 5. miejsce w tej konkurencji.
Na igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie startował tylko w sztafecie 4 × 100 metrów, gdzie biegł na 2. zmianie. Amerykańska sztafeta w składzie: Frank Wykoff, James Quinn, Charles Borah i Henry Russell zdobyła złoty medal, w finale wyrównując rekord świata czasem 41,0 s[1][3].
Zmarł w 2004 w wieku 97 lat.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Jimmy Quinn [online], olympedia.org [dostęp 2020-07-05] (ang.).
- ↑ IC4A Championships (1876–1942) [online], GBRAthletics [dostęp 2021-06-03] (ang.).
- ↑ Progression of IAAF World Records. 2015 Edition [online], IAAF, s. 133 [dostęp 2020-07-05] (ang.).