Janusz Bogucki (historyk sztuki) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1916 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | polska |
Janusz Bogucki (ur. 14 grudnia 1916 w Krakowie[1], zm. 18 listopada 1995 w Warszawie[2]) – polski historyk sztuki, krytyk i kurator sztuki.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Mieczysława Boguckiego i Wandy Boguckiej, z d. Deike[2]. W latach 1934–1939 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem Felicjana Szczęsnego Kowarskiego. W 1938 rozpoczął także studia z zakresu historii sztuki. W 1939 otrzymał nagrodę Instytutu Propagandy Sztuki i pisma "Nike" za pracę z zakresu teorii sztuki[2]. Walczył w kampanii wrześniowej jako podchorąży w szeregach 8 Pułku Piechoty Legionów[2].
W latach 1945–1947 pracował w Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków, w latach 1947-1953 w Biurze Muzealnych Wystaw Objazdowych przy Muzeum Narodowym w Krakowie[2]. W latach 50. był jednym z organizatorów wystaw Galerii Krzysztofory. Od 1957 redagował dodatek do Życia Literackiego - Plastyka, w tym samym roku został członkiem Grupy Krakowskiej[2].
Od 1964 mieszkał w Warszawie, razem z pierwszą żoną, Marią Friedel-Bogucką prowadził Galerię Widza i Artysty, a w latach 1965-1974 Galerię Współczesną[2]. W latach 1964–1979 pracował równocześnie na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, początkowo w Zakładzie Metodyki Nauczania Rysunku i Przedmiotów Plastycznych, od 1969 jako kierownik Zakładu Kształtowania Form Plastycznych, od 1972 w Zakładzie Pedagogiki Artystycznej[3]. Uczestnik Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70[4].
W 1974 postanowił działać poza oficjalnym obiegiem artystycznym, na przełomie lat 70. i 80 organizował spotkania artystów i krytyków sztuki w Laskach, był jednym z pomysłodawców wejścia ze sztuką współczesną w przestrzeń kościelną. W latach 80. uczestniczył w niezależnych od władz działaniach artystycznych. Razem z Niną Smolarz (która została jego drugą żoną) przygotował szeroko komentowane wystawy Znak Krzyża (1983) i Droga świateł – spotkania ekumeniczne (1987) - w Kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Żytniej w Warszawie, Artyści stoczniowcom (1984) - w Kościele Św. Mikołaja w Gdańsku, Apokalipsa - światło w ciemności (1984) - w Kościele Św. Krzyża w Warszawie, Labirynt - przestrzeń podziemna (1989) - (w Kościele Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. Działalność kuratorską kontynuował także po 1989, przygotował wówczas m.in. wystawy Spotkanie świętych obrazów (1991) - w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie, Epitafium i siedem przestrzeni (1991) - w Galerii Zachęta, Wielkie Xięstwo (1993) - w Ekumenicznym Klasztorze Sztuki w Warszawie[2][5][6]. Zainicjował powstanie Ekumenicznego Klasztoru Sztuki - Fundacji Aśram Anavim[2].
Był autorem wielu książek poświęconych historii i teorii sztuki: Matejko (1955), Rozmowy o sztuce (1955), Szkice krakowskie (od Stwosza do Kantora) (1956), Gierymscy (1959), Mikulski (1961), Sztuka Polski Ludowej (1983), Pop ezo sacrum (1990), Od rozmów ekumenicznych do Labiryntu (1991)
Jego córką z małżeństwa z Marią Bogucką jest Teresa Bogucka[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Więź, nr 2/1996, s. 195 (rubryka Zmarli)
- ↑ a b c d e f g h i Piotr Kopszak Janusz Bogucki (1916-1995), w: Więź, nr 4/1996, s. 78-86
- ↑ Zakład Edukacji Artystycznej: Janusz Bogucki
- ↑ Sympozjum Plastyczne (1970, Wrocław)., Sympozjum Plastyczne Wrocław '70, Zjednoczone Przedsiębiorstwa Rozrywkowe. Ośrodek Teatru Otwartego "Kalambur", 1983, s. 177, OCLC 830242745 [dostęp 2020-07-18] .
- ↑ Dorota Jarecka Janusz Bogucki, polski Szeeman?
- ↑ Agnieszka Gralińska-Toborek Plastyka w Kościele w latach 1981-1989. Trwałe przymierze czy epizod?, w: Pamięć i Sprawiedliwość, nr 4 (7) z 2005, s. 181-201
- ↑ Teresa Bogucka: Relacje o Jerzy Turowiczu