Książnica Beskidzka – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Gmach główny | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Adres | ul. Słowackiego 17A |
Dyrektor | mgr Łucja Ruchała |
Data założenia | 1951 / 8 czerwca 1999 |
Rodzaje zbiorów | książki tradycyjne, audiobooki, starodruki, nagrania muzyczne, programy komputerowe, grafiki, obiekty kartograficzne, nuty |
Filie | 18 |
Biblioteki partnerskie | Żylina (Krajská knižnica) |
Położenie na mapie Bielska-Białej ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa śląskiego ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Książnica Beskidzka – miejska biblioteka publiczna z siedzibą w Bielsku-Białej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Historia biblioteki, pierwotnie pod nazwą Miejska Biblioteka Publiczna w Bielsku-Białej, rozpoczyna się w roku 1951, kiedy połączono publiczne instytucje biblioteczne wcześniej odrębnych miast Bielska i Białej: Miejską Bibliotekę Publiczną w Białej (zał. 1947) i Miejską Bibliotekę Publiczną w Bielsku (zał. 1948). Zarazem odwołuje się ona do starszych tradycji prywatnych bibliotek polskich na terenie dwumiasta związanych z działalnością Czytelni Polskiej w Białej (od 1868) i Domu Polskiego w Bielsku (od 1902)[1].
Po utworzeniu województwa bielskiego dokonano z dniem 1 sierpnia 1975 połączenia biblioteki miejskiej i powiatowej w Wojewódzką Bibliotekę Publiczną w Bielsku-Białej. Ponowne przekształcenie w Miejską Biblioteką Publiczną nastąpiło od 1 stycznia 1999 w związku z kolejną reformą podziału administracyjnego. 8 czerwca 1999 nadano instytucji nowy status jako samorządowej instytucji kultury i nazwę Książnica Beskidzka w Bielsku-Białej[1].
Działalność
[edytuj | edytuj kod]Instytucja podzielona jest organizacyjnie na siedem działów merytorycznych i pięć działów administracyjnych[2]. Prowadzi osiem Dyskusyjnych Klubów Książki[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Bielsko-Bia%C5%82a%2C_plac_Wojska_Polskiego%2C_pa%C5%82acyk_Strzygowskich.jpg/220px-Bielsko-Bia%C5%82a%2C_plac_Wojska_Polskiego%2C_pa%C5%82acyk_Strzygowskich.jpg)
Zbiory udostępniane są w dziewiętnastu placówkach[4]:
- Gmach Główny – ul. Słowackiego 17A
- Dzielnicowa Biblioteka Publiczna – ul. 11 Listopada 40 (dawna biblioteka miasta Białej, z siedzibą w zabytkowym Pałacyku Strzygowskich)
- Dział Zbiorów Specjalnych – ul. Podcienie 9
- Filia Osiedle Grunwaldzkie (Integracyjna) – ul. Rychlińskiego 20
- Filia Hałcnów – ul. Siostry Szewczyk 1
- Filia Kamienica – ul. Karpacka 125
- Filia Komorowice – ul. Olimpijska 16
- Filia Lipnik – ul. Lipnicka 133
- Filia Mikuszowice Krakowskie – ul. Żywiecka 302
- Filia Mikuszowice Śląskie – ul. Olszówka 2
- Filia Stare Bielsko – ul. Sobieskiego 130
- Filia Straconka – ul. Górska 133
- Filia Wapienica – ul. Cieszyńska 365
- Filia Osiedle Beskidzkie – ul. Babiogórska 11
- Filia Osiedle Karpackie – ul. Doliny Miętusiej 15
- Filia Osiedle Kopernika – ul. Jasionowa 13
- Filia Osiedle Słoneczne – ul. Reja 18
- Filia Osiedle Wojska Polskiego – ul. Stawowa 29
- Filia Osiedle Złote Łany – ul. Jutrzenki 20
Książnica Beskidzka podpisała umowy o współpracy i wzajemnej wymianie kulturalnej z placówkami w miastach partnerskich Bielska-Białej na terenie Republiki Czeskiej, Słowacji i Węgier: od 18 stycznia 2000 z Biblioteką Wojewódzką (Krajská knižnica) w Żylinie, od 26 stycznia 2000 z Biblioteką Miejską (Městská knihovna) we Frydku-Mistku i od 1 grudnia 2006 z Biblioteką Wojewódzką im. Ferenca Verseghy (Verseghy Ferenc Megyei Könyvtár) w Szolnoku. Owocem współpracy są m.in. organizowane przez bibliotekę co roku festiwale kultury czeskiej, słowackiej i węgierskiej, czy też otwarcie w 2013 przy filii na osiedlu Złote Łany Czeskiego Centrum Informacji i Edukacji[5][6].
Gmach główny
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/Bielsko-Bia%C5%82a%2C_Ksi%C4%85%C5%BCnica_Beskidzka%2C_rze%C5%BAba_Poczytaj_mi_mamo.jpg/220px-Bielsko-Bia%C5%82a%2C_Ksi%C4%85%C5%BCnica_Beskidzka%2C_rze%C5%BAba_Poczytaj_mi_mamo.jpg)
Główną siedzibą Książnicy Beskidzkiej jest modernistyczny budynek przy ul. Słowackiego 17A na Dolnym Przedmieściu (wcześniej niezabudowana przestrzeń pomiędzy dwiema XIX-wiecznymi halami sportowymi). Został zaprojektowany przez Helenę Siedlecką-Górny i Oskara Górnego w 1964, a oddany do użytku 10 lutego 1973[7][1].
Obiekt ma prostą formę z wysuniętymi przed lico przeszkleniami. Parter był koncypowany jako przestrzeń reprezentacyjna z salą wielofunkcyjną i pomieszczeniami administracyjnymi. Wypożyczalnia i czytelnia główna znajdują się na piętrze. Trzecią – najwyższą – kondygnację zajmują biura i magazyn. Wystrój wnętrz zaprojektował Tadeusz Bajwoluk. Przed wejściem umieszczoną rzeźbę Poczytaj mi mamo dłuta Jana Grabowskiego, który jest również autorem stiukowej płaskorzeźby z Pegazem w holu na pierwszym piętrze[7][8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Książnica Beskidzka: O nas: Historia. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Książnica Beskidzka: O nas: Działy. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Książnica Beskidzka: Dla czytelnika: Dyskusyjne Kluby Książki w Książnicy Beskidzkiej. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Książnica Beskidzka: Kontakt: Czas otwarcia placówek. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Książnica Beskidzka: O nas: Współpracujemy. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Książnica Beskidzka: Otwarcie Czeskiego Centrum Informacji i Edukacji. youtube.com, 2013-07-05. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ a b Anna Syska: Spodek w Zenicie. Przewodnik po architekturze lat 1945–1989 w województwie śląskim. Warszawa: Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, 2020, s. 25. ISBN 978-83-956466-1-4.
- ↑ Rzeźba Poczytaj mi mamo. poznajhistorie.pl. [dostęp 2023-12-08].