Leigh Hunt – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Leigh Hunt na portrecie Benjamina Roberta Haydona. | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | |
Język | |
Dziedzina sztuki |
James Henry Leigh Hunt (ur. 19 października 1784 w Londynie, zm. 28 sierpnia 1859 tamże) — angielski krytyk literacki, eseista, poeta i pisarz epoki romantyzmu. Przyjaciel Johna Keatsa i Percy'ego Bysshe Shelleya.
Życie i twórczość
[edytuj | edytuj kod]Leigh Hunt urodził się w Southgate w Londynie po tym, jak jego rodzice opuścili Stany Zjednoczone. Uczył się w Christ's Hospital, do której wcześniej uczęszczali Samuel Taylor Coleridge i Charles Lamb. Pisał wtedy wiersze inspirowane twórczością Thomasa Graya i Williama Collinsa, które opublikowane zostały w 1801 roku pod tytułem Juvenilia. Po ukończeniu szkoły pracował jako dziennikarz, a w 1807 roku wydał tom recenzji teatralnych i serię pism krytycznoliterackich. W 1809 roku Hunt ożenił się z Marianne Kent, z którą miał dziesięcioro dzieci.
W 1808 roku Hunt został redaktorem pisma „The Examiner”, którego założycielem był jego brat, John. Szkice krytyczne zamieszczane w piśmie rozzłościły m.in. Williama Blake'a, który nazwał „The Examiner” „gniazdem złoczyńców”[1]. Za atak na księcia regenta, późniejszego króla Wielkiej Brytanii, Leigh Hunt wraz z bratem zostali skazani na dwa lata więzienia. Stoicyzm, z jakim Leigh Hunt znosił więzienie, zyskał powszechną uwagę i podziw. W celi Hunta odwiedzali m.in. lord Byron, Thomas Moore i Charles Lamb. Wiele z esejów pisanych dla „The Examiner” ukazało się później w formie książkowej.
Obrona poezji Johna Keatsa i koncepcji sztuki dla sztuki, którą Hunt przeprowadził w 1817 roku na łamach „The Examiner”, znacznie przyczyniła się do sukcesu autora Endymiona i inspirowała późniejszych twórców nurtu estetycznego w epoce wiktoriańskiej.
W późniejszych latach Hunt pisał dla wielu różnych gazet („The Reflector”, „The Indicator” i innych) recenzje, szkice krytyczne, eseje, opowiadania, wiersze i poematy. Najważniejsze z jego poezji to The Story Of Rimini[2], poemat oparty na popularnym motywie pochodzącym z Boskiej komedii Dantego, The Feast of the Poets i Foliage. W 1828 roku opublikował esej Lord Byron and his Contemporaries, w którym przeciwstawił się poglądom dawnego przyjaciela, budząc powszechne oburzenie i zarzuty o niewdzięczność.
W 1850 roku ukazała się jego trzytomowa autobiografia.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ang. „a nest of villains”; cyt. za Arthur Symons, "William Blake", New York 1907, s. 150.
- ↑ Leigh Hunt: The Story of Rimini: A Poem. Internet Archive. [dostęp 2015-03-13]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Portrety Leigh Hunta. National Portrait Gallery. [dostęp 2016-08-02]. (ang.).
- Leigh Hunt: Wybrane eseje. Quotidiana. [dostęp 2016-08-02]. (ang.).
- Eleanor M. Gates: Leigh Hunt and Anna Maria Dashwood: A Shelleyan Romance. Books at Iowa. [dostęp 2016-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-03)]. (ang.).
- ISNI: 0000000121334622
- VIAF: 54166412
- LCCN: n80032721
- GND: 118554867
- NDL: 00620846
- LIBRIS: rp358rt93m7ff4v
- BnF: 12048173p
- SUDOC: 02869905X
- SBN: UTOV526006
- NLA: 35214147
- NKC: jn20031204003
- DBNL: hunt003
- NTA: 068959532
- CiNii: DA02882727
- Open Library: OL113146A
- PLWABN: 9810699442505606
- NUKAT: n98701455
- OBIN: 14195
- J9U: 987007262934205171
- CANTIC: a10276312
- LNB: 000130578
- CONOR: 158030435
- ΕΒΕ: 131348
- BLBNB: 001523008
- LIH: LNB:BEtl;=B3