Leon Gajewicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Leon Wincenty Gajewicz |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 9 marca 1855 |
Data i miejsce śmierci | 22 października 1933 |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | |
Narodowość | |
Edukacja | wyższe |
Alma Mater | |
Wyznanie | |
Małżeństwo | Aniela Rosicka |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/Leon_Gajewicz_%2886289613%29.jpg/220px-Leon_Gajewicz_%2886289613%29.jpg)
Leon Gajewicz (ur. 9 marca 1855 w Kielcach, zm. 22 października 1933 w Łodzi) – polski prawnik, urzędnik, dziennikarz, publicysta.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Franciszka i Franciszki. Po ukończeniu gimnazjum w Kielcach w 1874 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Po skończeniu studiów pracował jako sekretarz Sądu Okręgowego w Warszawie.
W 1882 r. został adwokatem przysięgłym i w tym samym roku przybył do Łodzi, gdzie w 1883 r. otworzył kancelarię adwokacką.
Był sekretarzem, a następnie dyrektorem biura Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Łodzi.
Był także dziennikarzem, drukował swoje prace w „Gazecie Sądowej Warszawskiej”. Współpracował również z „Dziennikiem Łódzkim”, „Gońcem Łódzkim” i „Kurierem Łódzkim Ilustrowanym” (1911). Czasami drukował też w czasopismach „Kurier Łódzki” (1906–1911), „Tygodnik Łódzki”, „Dzień”, „Giewont” oraz w prasie warszawskiej. Wykazywał szczególne zainteresowanie sprawami teatru. Był współredaktorem Jednodniówki na dochód wielkiej kwesty ogólnokrajowej „Ratujcie dzieci” wydanej w Łodzi 11 czerwca 1916 r.
3 czerwca 1886 r. poślubił Anielę Rosicką, córkę Andrzeja Rosickiego – byłego prezydenta Łodzi i długoletniego dyrektora Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Łodzi[1]. Ich córką była Zofia Wanda – żona Jan Stypułkowskiego[2], wydawcy i właściciela łódzkich dzienników w okresie międzywojennym „Kuriera Łódzkiego” i „Echa”.
Zmarł 22 października 1933 r., trzy dni później został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi przy ul. Ogrodowej 39 w części katolickiej[3][4].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1932)[5]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kronika Łódzka. Ślub. „Dziennik Łódzki”. Rok III (nr 123), s. 2, kol. 4, 1886-06-05. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2017-09-09].
- ↑ Leszek Olejnik , Z dziejów prasy łódzkiej. „Kurier Łódzki” i „Echo” - wydawnictwa Jana Stypułkowskiego (1919-1939), 1995, ISSN 0208-6050 [dostęp 2021-11-01] (pol.).
- ↑ „Łódzki Głos Obywatelski”. Nr 11, 1933. Łódź.
- ↑ ś.†p. Leon Gajewicz [nekrolog]. „Echo”. Rok IX (nr 293), s. 2, 1933-10-23. Franciszek Probst (red. nacz.). Łódź: Władysław Stypułkowski. [dostęp 2017-09-09].
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 297 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Kempa: Sylwetki łódzkich dziennikarzy i publicystów. Jerzy Wilmański (przedmowa). Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1991, seria: Herbarz Łodzi Przemysłowej (z. 2).
- Stanisław Rachalewski: Zastygły nurt życia. Łódź, która odeszła. Zygmunt Kowalewski (przedmowa). Łódź: 1938.