Ludwik Horodyski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 28 sierpnia 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Ludwik Antoni Horodyski (ur. 28 sierpnia 1895 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Romana i Eugenii z domu Jacobi. Po zdaniu matury w 1913 do wybuchu wojny studiował na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej. W 1914 wstąpił do 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Posiadał wówczas stopień kaprala[1]. Walczył na froncie do kryzysu przysięgowego. W 1918 walczył z Ukraińcami.
W styczniu 1919 przeniesiony do szwadronu rtm. Dzieduszyckiego w Przemyślu. 16 marca 1919, po utworzeniu 11 pułku ułanów, został wyznaczony na stanowisko oficera młodszego w 2. szwadronie porucznika Jankowskiego. Następnie został skierowany Oficerskiej Szkoły Jazdy. W 1920 awansował do stopnia porucznika. Mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 w korpusie oficerów kawalerii. Do 1927 służył w 11 pułku ułanów. W latach 1928–1929 był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1929 służył w 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisku adiutanta pułku i dowódcy szwadronu[2]. 22 grudnia 1934 ogłoszono jego przeniesienie do 23 Dywizji Piechoty w Katowicach na stanowisko oficera taborowego[3]. Od 1938 w 6 pułku ułanów Kaniowskich.
W 1939 został aresztowany w niewyjaśnionych okolicznościach. Więziony we Lwowie. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD na Ukrainie. Figuruje na Liście Wywózkowej 072/1 z 1940, poz. 24 (ostatni transport)[4].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5422 – 17 maja 1922[5][6]
- Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[7]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- Obozy NKWD dla jeńców polskich
- Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej
- zbrodnia katyńska
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 12.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 150, 660.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 262.
- ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 105.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 32.
- ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 412.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Komenda Legionów (Dowództwo Polskiego Korpusu Posiłkowego). Centralne Archiwum Wojskowe. [dostęp 2017-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-08)].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Księga Jazdy Polskiej. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (red.) Bronisław Rakowski (red.) Władysław Dziewanowski (red.) Karol Koźmiński (red.) Stanisław Strumph-Wojtkiewicz (red.) Stanisław Ostoja-Chrostowski (red.) Stanisław Haykowski (ilust.). Warszawa: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1938.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Żołnierze Niepodległości : Horodyski Ludwik. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2022-08-03].