Marģeris Zariņš – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | 24 maja 1910 |
---|---|
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | 27 lutego 1993 |
Gatunki | |
Zawód |
Marģeris Zariņš (ur. 24 maja 1910 w Jaunpiebalga, zm. 27 lutego 1993 w Rydze) – łotewski kompozytor i pisarz.
Jego styl kompozytorski charakteryzuje polistylistyka, w ramach której nawiązuje do muzyki średniowiecznej, renesansowej i barokowej. Ponadto w jego twórczości dają znać o sobie dyskretne poszukiwania w zakresie radykalizacji języka dźwiękowego poprzez preparację tradycyjnych instrumentów (niekonwencjonalne sposoby artykulacji) oraz wprowadzanie elementów muzyki konkretnej.
Muzyka instrumentalna
[edytuj | edytuj kod]- Partita barokowym stylu - 1963
- Concerto grosso na klawesyn, fortepian i orkiestrę
- Concerto innocente na organy i orkiestrę - 1969
Opery
[edytuj | edytuj kod]- „Uz jauno krasu” (pol.Ku nowym rubieżom) - 1953
- Zaļās dzirnavas (pol. Zielony młyn) - 1958
- Nabagu opera (pol. Opera żebracza) - 1965
- Opera uz laukuma (pol. Opera na placu) - 1969
- Svētā Maurīcija brīnumdarbi (pol. Cud św. Maurycego) - 1974
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lesław Czapliński „Jāzeps Vītols, pionier muzyki łotewskiej ” w: MUZYKA21 10/2011
- Lesław Czapliński „Alfrēds Kalniņš: klasyk opery łotewskiej i jego imiennicy” w: MUZYKA 21 1/2009
Kontrola autorytatywna (osoba):