Marek Maruszyński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Przebieg służby | |
Lata służby | 1965–2006 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | • Wojskowa Akademia Medyczna w Łodzi więcej patrz tekst |
Stanowiska | • lekarz stażysta więcej patrz tekst |
Późniejsza praca | • kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Naczyniowej |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 6 marca 1946 |
profesor nauk medycznych | |
Specjalność: chirurgia onkologiczna, naczyniowa | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1978 |
Habilitacja | 1985 |
Profesura | 1996 |
2006–2016 |
Marek Maruszyński (ur. 6 marca 1946 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego, profesor nauk medycznych (1996); kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Naczyniowej (1996–2006); Dyrektor Wojskowego Instytutu Medycznego (2001–2005); Naczelny Chirurg Wojska Polskiego (1999–2006).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Marek Maruszyński urodził się 6 marca 1946 w Krakowie. Absolwent z 1965 XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy w Warszawie[1]. W 1965 rozpoczął służbę wojskową jako słuchacz Wydziału Lekarskiego w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W czasie studiów był wiceprzewodniczącym Studenckiego Towarzystwa Naukowego[2]. W 1971 uzyskał dyplom tej uczelni z wyróżnieniem – nagrodą i medalem Ministra Obrony Narodowej[2] i został promowany na podporucznika. Staż podyplomowy odbył w Instytucie Kształcenia Podyplomowego WAM w Warszawie i tutaj w 1972 jako wolontariusz rozpoczął naukę chirurgii pod kierunkiem prof. Franciszka Smolarka w II Klinice Chirurgicznej 2 Centralnego Szpitala Klinicznego WAM[3]. W tym samym roku otrzymał przydział służbowy do Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie pełnił służbę na stanowisku lekarza ambulatorium. Od 1974 pełnił służbę w Centralnym Szpitalu Klinicznym Wojskowej Akademii Medycznej na stanowiskach: asystenta; adiunkta; docenta; oraz kierownika Kliniki Chirurgii. W 1978 uzyskał stopień naukowy doktora broniąc pracy pt.: „Farmakologiczna blokada wegetatywna w postrzałowych obrażeniach płuc”[4]. W 1984 uzyskał stopień doktora habilitowanego, rozprawa pt.: „Wartość badań biochemicznych i morfologicznych wycinków mięśnia szkieletowego w przewlekłym niedokrwieniu kończyn dolnych” z I nagrodą za najlepszą rozprawę habilitacyjną[4], która została nagrodzona przez szefa Sztabu Generalnego WP za najlepszą rozprawę habilitacyjną w roku akademickim[5].
W 1996 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk medycznych. W latach 1997–2001 był profesorem Instytutu Chirurgii CSK WAM, a od maja 2001 kierował tym szpitalem[6]. W latach 1995–2006 kierował Kliniką Chirurgii Naczyniowej[7]. W sierpniu 2001 został powołany przez ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego na krajowego konsultanta w dziedzinie chirurgii w celu realizacji zadań związanych z obronnością w czasie wojny i pokoju[8]. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko komendanta CSK WAM, pełniąc jednocześnie obowiązki kierownika macierzystej Kliniki Chirurgicznej[5]. W roku 2002 został awansowany do stopnia generała brygady przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego[9].
W 2003 został pierwszym Dyrektorem Wojskowego Instytutu Medycznego, którym był do 2005[5]. W latach 1999–2006 pełnił funkcję Naczelnego Chirurga Wojska Polskiego[4]. W latach 1997–2000 prezes Polskiego Towarzystwa Flebologicznego[5]. W okresie pełnienia służby zawodowej był promotorem w 6 przewodach doktorskich, recenzował 4 prace habilitacyjne i 10 prac doktorskich[5]. Był delegatem Polski w stałym komitecie NATO – Reseearch Technology Organization (Human Factor)[5]. Uczestniczył w pracach redakcyjnych czasopism: „Przegląd Flebologiczny”; „Chirurgia Polska”; „Britisch Medical Journal” oraz współzałożyciel i redaktor działu edycji polskiej „Lekarz wojskowy” – jako zastępca redaktora naczelnego[5]. Członek Komitetu Nauk Klinicznych Polskiej Akademii Nauk i Rady Naukowej Grupy LuxMED[4]. Od 2005 do 31 stycznia 2006 był radcą Ministra Obrony Narodowej[10]. W marcu 2005 był organizatorem wizyty w Wojskowym Instytucie Medycznym biskupa polowego Wojska Polskiego gen. bryg. Tadeusza Płoskiego[11]. W roku 2006 po ukończeniu 60 roku życia zakończył zawodową służbę wojskową[8]. 15 sierpnia 2006 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wręczył mu wraz z grupą generałów list okolicznościowy w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej[12].
Na emeryturze w latach 2006–2011 kierował dalej Kliniką Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Naczyniowej. Od roku 2011 kierował Kliniką Chirurgii Naczyniowej i Endowaskularnej, gdzie był do 31 grudnia 2016. W latach 2007–2010 był biegłym sądowym Sądu Okręgowego Warszawa w dziedzinie chirurgia naczyniowa. Konsultant Krajowy ds. obronności Wojskowej Służby Zdrowia z kadencją do 17 października 2024. Wykonał 25 tysięcy operacji[4]. Członek Honorowy Polskiego Towarzystwa Flebologicznego oraz Sekcji Wojskowej Towarzystwa Chirurgów Polskich. Współtwórca Cyfrowego Centrum Zdrowia i iwylecz24.pl. Dorobek naukowy generała profesora to ok. 300 prac, które zostały opublikowane w czasopismach medycznych krajowych i zagranicznych[4].
Awanse[8]
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik – 1970
- porucznik – 1972
- kapitan – 1976
- major – 1980
- podpułkownik – 1984
- pułkownik – 1988
- generał brygady – 2002
Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[9][4][5]
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/WIM_odznk_pam_%282016%29.jpg/240px-WIM_odznk_pam_%282016%29.jpg)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Order Missio Reconcilationis
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal „Milito Pro Christo”[13]
- Dyplomem Benemerendi
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
- medal Zasłużony dla Warszawy
- Srebrny medal im. Ludwika Rydygiera
- Odznaka pamiątkowa z okazji Jubileuszu 50-lecia Szpitala przy Szaserów[14]
- Odznaka pamiątkowa Wojskowego Instytutu Medycznego – 2001, ex officio
i inne
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Historia XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy. lo19.pl. [dostęp 2024-05-03].
- ↑ a b Komorowski 2005 ↓, s. 210.
- ↑ Komorowski 2005 ↓, s. 210-211.
- ↑ a b c d e f g Krótko o mnie. Marek Maruszyński. maruszynski.pl. [dostęp 2024-05-03].
- ↑ a b c d e f g h Komorowski 2005 ↓, s. 211.
- ↑ Jędrzejko, Krogulski i Paszkowski 2002 ↓, s. 236.
- ↑ O nas. wim.mil.pl. [dostęp 2024-05-03].
- ↑ a b c Jędrzejko, Krogulski i Paszkowski 2002 ↓, s. 236-237.
- ↑ a b Jędrzejko, Krogulski i Paszkowski 2002 ↓, s. 237.
- ↑ Komorowski 2006 ↓, s. 15.
- ↑ Komorowski 2006 ↓, s. 81.
- ↑ Komorowski 2007 ↓, s. 200.
- ↑ Nagroda Benemerenti dla Wojskowego Instytutu Medycznego. wim.mil.pl. [dostęp 2024-05-03].
- ↑ Jubileusz 50-lecia Szpitala przy Szaserów. wim.mil.pl. [dostęp 2024-05-03].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mariusz Jędrzejko, Mariusz Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002). Warszawa: Von Borowiecky, 2002, s. 236-237. ISBN 83-87689-46-7.
- Krzysztof Komorowski: Kronika Wojska Polskiego 2006. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2007, s. 200. ISSN 1734-2317.
- Krzysztof Komorowski: Kronika Wojska Polskiego 2005. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2006, s. 15. ISSN 1734-2317.
- Krzysztof Komorowski: Kronika Wojska Polskiego 2004. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2005, s. 210-211. ISSN 1734-2317.