Mavrud – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Gatunek | winorośl właściwa |
---|---|
Inne nazwy | kachiwela, mavro, mavroudi |
Pochodzenie | Bułgaria |
Ważne regiony uprawy | |
Identyfikator VIVC | 7539 |
Przeznaczenie owoców | wino |
Kolor skórki | granatowoczarny |
Cechy uprawowe | |
Dojrzewanie | późne |
Mrozoodporność | niska |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Mavrudwine.jpg/220px-Mavrudwine.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Mavrud_E1.jpg/220px-Mavrud_E1.jpg)
Mavrud (bułg. мавруд, inne nazwy: kakciwala, kachiwela, kausanskii, karvouniaris, marvud, mavraki, mavro, mavroud, mavrostaphilo, mavroudion, mavroudi[1]) – czerwony tradycyjny bułgarski szczep winorośli właściwej i jednocześnie nazwa wyrabianego z niego wytrawnego wina, pochodzącego z bułgarskiej Tracji i z północnej Grecji. Nazwa pochodzi od greckiego słowa μαύρος (czarny). Istnieją liczne szczepy o podobnych nazwach, uprawiane w Grecji i na Cyprze[2].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Jako miejsce pochodzenia badacze wskazują okolicę Asenowgradu w Bułgarii, gdzie odmiana jest powszechnie uprawiana i różnorodność genetyczna mavruda jest największa[3]. Wyróżnia się pięć wariantów, w zależności od kształtu i odcienia jagód oraz tendencji do przebarwiania się[3]
Odmiana dojrzewa późno[4]: zbiór winogron następuje w drugiej połowie października. Wymaga długiego sezonu wegetacyjnego[3], dlatego mavrud uprawiany jest przede wszystkim na południu Bułgarii, w okolicach Płowdiwu i Asenowgradu[4][5]. Mavrud jest plenny, ale wrażliwy na suszę, mroźną zimę i mączniaka[3].
Wina
[edytuj | edytuj kod]Wino odznacza się ciemnoczerwoną-rubinową barwą i pełnym, wyrazistym i korzennym bukietem[4][5][6]. Wina nadają się do dłuższego dojrzewania[4][3]. Smak bywa porównywany do win produkowanych ze szczepu mourvèdre (znanego m.in. z prowansalskiej apelacji Bandol)[6] albo do win bordoskich[5]. Niektórzy producenci decydują się na starzenia wina w beczkach barrique[6].
Winiarze często oferują wino kupażowane z innymi odmianami, np. bordoskimi merlot i cabernet sauvignon albo rodzimymi (rubin)[3]. Przeważają wina wytrawne, choć zdarzają się nawet w stylu wina lodowego[3].
Wino jest dostępne w handlu w butelkach o pojemności 0,75 l, ostatnio także w kilkulitrowych opakowaniach kartonowych. Średnia zawartość alkoholu waha się w granicach 12,5-13%. Mawrud powinien być podawany w temperaturze 16-18 st.C, szczególnie jest polecany do czerwonych mięs i serów.
Rozpowszechnienie
[edytuj | edytuj kod]Odmiana była uprawiana w 2009 w Bułgarii na 1709 ha i ustępowała pod tym względem szczepom pamid i melnik[3]. Najlepszą renomą cieszy się mavrud z Asenowgradu[5][7], gdzie działa m.in. prężna spółdzielnia winiarska[6][3]. Inne wyróżniające się winnice znajdują się w Peruszticy, Pazardżiku, Starej Zagorze i w Czirpanie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mavrud w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2013-10-06]. (ang.).
- ↑ Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 610-614. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 614-615. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
- ↑ a b c d Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 274. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).
- ↑ a b c d Alina Kwapisz, Małgorzata Smolińska, Dorota Próchniewicz, Elżbieta Wężyk: Kuchnia bułgarska. Tradycje, smaki potrawy. New Media Concept, 2008, s. 40. ISBN 978-83-89840-67-7. (pol.).
- ↑ a b c d Patrick Fiévez, Wolfgang Thomann: Europa Środkowa i Wschodnia. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 708-713. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
- ↑ Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 414. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).