Melanie Klein – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Melanie_Klein_1902.jpg/220px-Melanie_Klein_1902.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Gedenktafel_Melanie_Klein.jpg/220px-Gedenktafel_Melanie_Klein.jpg)
Melanie Klein (z domu Reizes) (ur. 30 marca 1882 w Wiedniu, zm. 22 września 1960) – brytyjska psycholog i psychoanalityk pochodzenia austriackiego. Znacznie rozwinęła technikę terapii dzieci, która miała wpływ na psychologię dziecka i współczesną psychoanalizę. Była główną przedstawicielką nurtu teorii relacji z obiektem w Wielkiej Brytanii.
W 1903 r. wyszła za mąż za Artura Kleina, z którym miała troje dzieci. W latach 1910–1919 rodzina mieszkała w Budapeszcie.
Własną analizę rozpoczęła u Sandora Ferencziego. W 1921 roku rozstała się z mężem i wraz z dziećmi zamieszkała w Berlinie. Separacja zakończyła się rozwodem w 1923 r. Następnie rozpoczęła analizę u Karla Abrahama. W 1926 r. na zaproszenie Ernesta Jonesa przeniosła się do Londynu, gdzie kontynuowała pracę teoretyczną i praktyczną aż do śmierci.
Wprowadziła do psychologii pojęcia: pozycja depresyjna, pozycja schizo-paranoidalna oraz pierwotna nieświadoma fantazja.
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/Melanie_Klein_1952.jpg/220px-Melanie_Klein_1952.jpg)
- Pisma. Tom 1. Miłość, poczucie winy i reparacja oraz inne prace z lat 1921-1945
- Pisma. Tom 2. Psychoanaliza dzieci
- Pisma. Tom 3. Zawiść i wdzięczność
- Pisma. Tom 4. Zapis analizy dziecka
Odniesienia w kulturze popularnej
[edytuj | edytuj kod]- Życie Melanie Klein było tematem sztuki Nicholsa Wrighta z 1988 roku, zatytułowanej Pani Klein. Akcja dzieje się w 1934 r. w Londynie, a sztuka odnosi się do konfliktu między Melanie Klein a jej córką Melitta Schmideberg, mającego miejsce tuż po śmierci Hansa Kleina - syna Melanii. Przedstawienie Melanie Klein w sztuce nie należy do najbardziej korzystnych - sztuka sugeruje, że Hans popełnił samobójstwo, a Klein poddawała analizie dwójkę swoich dzieci. W oryginalnej produkcji w Teatrze Cottesloe w Londynie, rola Melanie Klein była grana przez Gillian Barge. Sztuka była transmitowana w 2008 r. w brytyjskiej radiostacji BBC 4 i ponownie odegrana w Teatrze Almeida w Londynie w październiku 2009, gdzie w rolę Melanie Klein wcieliła się Clare Higgins.
- Zespół indie Volcano Suns zadedykował swój pierwszy album The Bright Orange Years pracy Klein nad dziecięcą agresją.
- Szkocki autor Alexander McCall Smith w dużej mierze opierał się na pracach i teoriach Melanie Klein w swojej serii książek 44 Scotland Street. Jedną z bohaterek jest Irene, która ma obsesję na punkcie teorii Melanie Klein i korzysta z nich wychowując swojego syna, Bertiego.
- ISNI: 0000000121029118
- VIAF: 88346506
- LCCN: n80040505
- GND: 118562940
- NDL: 00445860
- LIBRIS: 86lnpz3s344x88v
- BnF: 11909838x
- SUDOC: 026950707
- SBN: RAVV017939
- NLA: 35275022
- NKC: jn20030808001
- BNE: XX1723038
- NTA: 070521395
- BIBSYS: 90098970
- CiNii: DA0068631X
- Open Library: OL4351038A
- PLWABN: 9810555550205606
- NUKAT: n98040121
- OBIN: 34345
- J9U: 987007263886205171
- CANTIC: a19302551
- LNB: 000007717
- NSK: 000175418
- BNA: 000049485
- CONOR: 33504355
- ΕΒΕ: 64394
- BLBNB: 000632288
- KRNLK: KAC201216877
- LIH: LNB:V*152782;=BL