Miedziana Kotlina – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/%C5%81omnica_a8.jpg/250px-%C5%81omnica_a8.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Jastrabia_ve%C5%BEa_from_dolina_Zelen%C3%A9ho_plesa.jpg/250px-Jastrabia_ve%C5%BEa_from_dolina_Zelen%C3%A9ho_plesa.jpg)
Miedziana Kotlina (słow. Medená kotlina, niem. Kupferkessel, Kupferbankkar, węg. Rézpad-katlan) – duża tatrzańska kotlina będąca odnogą Doliny Dzikiej w Tatrach Wysokich na terenie Słowacji. Położona jest na wysokości ok. 1850–2250 m n.p.m. i przypomina ogromny żleb wciśnięty pomiędzy granie i wypełniony przez prawie cały rok śniegiem. Miedziana Kotlina graniczy:
- od północnego zachodu z Doliną Dziką (Veľká Zmrzlá dolina), rozdziela je filar odchodzący od Małego Durnego Szczytu (Malý Pyšný štít),
- od zachodu z Doliną Małej Zimnej Wody (Malá Studená dolina), rozdziela je grań od Małego Durnego Szczytu do Łomnicy (Lomnický štít) – fragment długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika,
- południowego wschodu od z Doliną Łomnicką (Skalnatá dolina), rozdziela je grań Wideł (Vidlový hrebeň),
- od wschodu ze Świstówką Huncowską (Huncovská kotlinka) na krótkim odcinku grani łączącej Kieżmarski Szczyt (Kežmarský štít) z Małym Kieżmarskim Szczytem (Malý Kežmarský štít),
- od wschodu kotlina oddzielona jest od Doliny Zielonej Kieżmarskiej granią odchodzącą od Małego Kieżmarskiego Szczytu z kulminacją w Złotej Turni (Ušatá veža, 2265 m)[1].
Przez Miedzianą Kotlinę nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny. Jej nazwa pochodzi od Miedzianych Ławek, w których w XVIII wieku wydobywano rudę miedzi. Kotlina ma długość ok. 700 m, a jej wylot do Doliny Dzikiej zasypany jest ogromnym rumowiskiem głazów i piargów spod grani Wideł i Kieżmarskich Szczytów. Na jej dnie znajduje się nigdy nie topniejący płat śniegu (tzw. śnieżnik), zwany Miedzianym Śnieżnikiem.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.