Możliwości eksploatacji Ceres – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Ceres_-_RC3_-_Haulani_Crater_%2822381131691%29_%28cropped%29.jpg/220px-Ceres_-_RC3_-_Haulani_Crater_%2822381131691%29_%28cropped%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/PIA18920-Ceres-DawnSpacecraft-Animation-20150219.gif/220px-PIA18920-Ceres-DawnSpacecraft-Animation-20150219.gif)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/Ceres_Cutaway.jpg/220px-Ceres_Cutaway.jpg)
Ceres została zaproponowana[1][2] jako jeden z możliwych celów ludzkiej kolonizacji w wewnętrznym Układzie Słonecznym.
Właściwości fizyczne
[edytuj | edytuj kod](1) Ceres to planeta karłowata w pasie planetoid, zawierająca w sobie około jedną trzecią masy całego pasa i będąca szóstym co do wielkości ciałem w wewnętrznym Układzie Słonecznym, pod względem masy i promienia. Budową przypomina ona planety skaliste, ma również kształt zbliżony do kulistego, a przyspieszenie grawitacyjne na jej powierzchni jest równe ok. 2,8% przyspieszenia ziemskiego. Obserwacje wskazują, że na Ceres znajdują się ogromne ilości lodu wodnego[3][4], jego ilość może wynosić 1/10 całkowitej ilości wody na Ziemi – czyli więcej niż ziemskie zasoby słodkiej wody.
Promieniowanie słoneczne dochodzące do Ceres jest (stała słoneczna równa 150 W/m² w aphelium) dziewięciokrotnie słabsze od dochodzącego do Ziemi, ale wystarczające, by można było efektywnie pobierać energię za pomocą baterii słonecznych[1]. Przykładowo sonda Juno wysłana na Jowisza jest w całości zasilana energią słoneczną, mimo dużo większej odległości od Słońca, w porównaniu do Ceres.
Strategiczna lokalizacja
[edytuj | edytuj kod]Założenie trwałej kolonii na Ceres będzie zapewne poprzedzone kolonizacją Księżyca i Marsa. Statek wysłany z Księżyca lub Marsa na Ceres potrzebuje mniej energii niż startujący z Ziemi, ze względu na dużo słabsze przyciąganie obu tych ciał. Podróż z Marsa lub Księżyca na Ceres wymaga nawet mniej energii niż lot z Ziemi na Księżyc[5].
Będąc największym ciałem w pasie planetoid, Ceres może stać się główną ludzką bazą w jego obrębie. Ze względu na niską prędkość ucieczki i dużą zawartość lodu wodnego, stanowi ona też naturalną bazę wypadową dla przyszłych badań i eksploatacji złóż z planetoid, ułatwiając transport surowców na Marsa, Księżyc czy Ziemię[1].
Jej kolonizacja może także stać się krokiem na drodze do kolonizacji obiektów w zewnętrznym Układzie Słonecznym, takich jak księżyce galileuszowe Jowisza. Ceres może w dalszej przyszłości posłużyć jako źródło wody, paliwa oraz tlenu dla statków załogowych lecących w kierunku planet zewnętrznych[1].
Potencjalne trudności
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Ceres_Earth_Moon_Comparison.png/300px-Ceres_Earth_Moon_Comparison.png)
- Ceres nie posiada atmosfery.
- Ceres nie posiada pola magnetycznego, chroniącego przed promieniowaniem kosmicznym.
- Przyspieszenie grawitacyjne na Ceres jest bardzo niskie, co może wywierać negatywny wpływ na organizm ludzki.
- Ceres otrzymuje stosunkowo mało promieniowania słonecznego.
- Współczynnik delta-v z/do układu Ziemia-Księżyc jest większy niż w przypadku Ceres, co oznacza, że trudniej jest tam dotrzeć.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Zachary V. Whitten: Use of Ceres in the Development of the Solar System. [dostęp 2013-02-17].
- ↑ The Ceres Plan. [dostęp 22-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-05)].
- ↑ Bjorn Carey: Largest Asteroid Might Contain More Fresh Water than Earth. 7 września 2005. [dostęp 22-07-09].
- ↑ P. C. Thomas. Differentiation of the asteroid Ceres as revealed by its shape. „Nature”. 437, s. 224, 2005.
- ↑ Robert Zubrin: The Economic Viability of Mars Colonization. [dostęp 2009-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].