Niklas Frank – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód, zajęcie | |
Rodzice |
Niklas Frank (ur. 9 marca 1939 w Monachium) – niemiecki pisarz, dziennikarz niemieckiej gazety „Stern”, korespondent wojenny. W powojennych Niemczech zapoczątkował publiczną debatę na temat rozliczenia się z nazizmem na gruncie rodzinnym.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Niklas Frank urodził się w 1939 jako najmłodsze z pięciorga dzieci prawnika, a później generalnego gubernatora okupowanych ziem polskich, Hansa Franka. Po zakończeniu wojny, w 1946 jego ojciec został stracony w Norymberdze za zbrodnie wojenne, kiedy chłopiec miał 7 lat. Po powrocie do Niemiec chodził do jednej ze szkół w Górnej Bawarii, ale ze względu na niesforne zachowanie matka Brigitte Frank umieściła go w internacie w Wyk auf Föhr, gdzie przebywały również dzieci Ribbentropa[1]. Po zdaniu matury pracował przez pewien czas jako robotnik budowlany. Później podjął studia w Monachium i Kolonii. Po studiach zajął się dziennikarstwem i od wielu lat pracuje dla gazety „Stern”.
Przez całe dorosłe życie Niklas Frank starał się dociec prawdy o swoim ojcu i zrozumieć motywy jego działania. Napisał na temat swoich rodziców dwie książki: „Mój ojciec Hans Frank” oraz „Moja niemiecka matka”, które wywołały wielkie kontrowersje w Niemczech, ponieważ przełamywały tabu milczenia młodszego pokolenia wobec nazistowskiej przeszłości swoich rodziców. Sprzeciw niemieckiej opinii publicznej budził także ostry język autora oraz miażdżąca krytyka własnego ojca. W ocenie twórczości Niklasa podzieliła się także jego rodzina.
Proszę o wybaczenie w imieniu swoim i śmiertelnie chorego brata Normana za wszystkie zbrodnie popełnione przez rodzinę Franków na Polakach” – Niklas Frank, Kraków, 1 września 2003[2].
Od roku 1983 Niklas Frank wielokrotnie odwiedzał Polskę jako dziennikarz „Sterna”. Był jednym z pierwszych dziennikarzy zachodnich, którzy przeprowadzili wywiad z Lechem Wałęsą w latach 80. XX wieku. Później wiele razy spotykał się z polskimi politykami, historykami, a także z polskimi dziećmi, biorąc udział w wystawach i spotkaniach organizowanych w ramach różnych projektów historycznych[3].
Filmy
[edytuj | edytuj kod]Niklas Frank wystąpił w filmach dokumentalnych zrealizowanych przez Telewizję Polską: „Przeklęte dziedzictwo” (1994) w reżyserii Jadwigi Wolskiej[4] i „Jestem synem ludobójcy” (2008), w reżyserii Mariusza Olbrychowskiego[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mój ojciec Hans Frank. Warszawa: Wydawnictwo „Rok”, 1991. ISBN 83-85344-07-1.
- ↑ „Wprost”: „Syn Hansa Franka w Krakowie”. Numer 43/2003 (1091).
- ↑ Agnieszka Kudełka: „Spacer z dziećmi nazistów”. „Tygodnik Powszechny”, Nr 31 (3186), 1 sierpnia 2010.
- ↑ Przeklęte dziedzictwo w bazie filmpolski.pl.
- ↑ Jestem synem ludobójcy w bazie filmpolski.pl.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Der Vater. Eine Abrechnung, München: C. Bertelsmann, 1987, ISBN 3-570-02352-4. Wydane w Polsce jako Mój ojciec Hans Frank, Warszawa: Wydawnictwo „Rok”, 1991, ISBN 83-85344-07-1.
- Meine deutsche Mutter, München: C. Bertelsmann, 2005, ISBN 3-570-00689-1. Wydane w Polsce jako Moja niemiecka matka, Warszawa: Bellona, 1995.
- Dieter Schenk: Hans Frank. Biografia generalnego gubernatora. Kraków: Znak, 2009. ISBN 978-83-240-1227-5.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Barbara Gruszka-Zych: „Ojciec nazywał mnie »obcy«”. „Gość Niedzielny”, 26 listopada 2007.