Olli Mäki – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Mäki w 1958 roku | |||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Olli Johan Oskari Mäki | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Pseudonim | Kokkolan leipuri[1] | ||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | 22 grudnia 1936 | ||||||||||||
Data i miejsce śmierci | 6 kwietnia 2019 | ||||||||||||
Obywatelstwo | fińskie | ||||||||||||
Debiut | 24 października 1960 | ||||||||||||
Kategoria wagowa | lekka | ||||||||||||
Bilans walk zawodowych | |||||||||||||
Liczba walk | 50 | ||||||||||||
Zwycięstwa | 28 | ||||||||||||
Przez nokauty | 5 | ||||||||||||
Porażki | 14 | ||||||||||||
Remisy | 8 | ||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||
|
Olli Mäki (ur. 22 grudnia 1936 w Kokkoli, zm. 6 kwietnia 2019 w Kirkkonummi)[2][3] – fiński bokser.
Kariera amatorska
[edytuj | edytuj kod]W 1957 został wicemistrzem Europy (przegrał z Kazimierzem Paździorem) w wadze lekkiej (do 60 kg)[4], a dwa lata później został mistrzem Europy (pokonał Kazimierza Paździora) w tej samej wadze[5].
Mistrz Finlandii w wadze do 57 kg z 1955 roku oraz w wadze do 60 kg z lat 1957–1959, a także trzeci zawodnik mistrzostw kraju w wadze do 57 kg z 1954 roku[6].
Kariera zawodowca
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/M%C3%A4ki_vs._Moore.jpg/220px-M%C3%A4ki_vs._Moore.jpg)
W 1960 roku przeszedł na zawodowstwo. Do 1973 roku stoczył 50 walk zawodowych, z których wygrał 28 (w tym 5 przez nokaut), przegrał 14 i 8 zremisował[7]. 17 sierpnia 1962 walczył z mistrzem świata w wadze piórkowej, Daveyem Moore[7], jednakże został znokautowany w drugiej rundzie[8][9]. 14 lutego 1964 wywalczył mistrzostwo Europy federacji EBU w wadze junior półśredniej po pokonaniu w Helsinkach Conny’ego Rudhofa. 5 października tegoż roku w stolicy Finlandii obronił pas po pokonaniu Aïssy Hashasa przez techniczny nokaut. 1 lutego 1967 we Frankfurcie ponownie zmierzył się z Rudhofem, tym razem przegrywając. 18 października 1968 walczył o pas tej samej federacji w wadze lekkiej, jednakże przegrał w Walencji z Pedro Carrasco[7].
Dalsze losy, życie prywatne i upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]Po zakończeniu kariery był trenerem w Kirkkonummen Nyrkkeilykerho[10]. Żonaty z Raiją[9][11][12], z d. Jänkä, z którą miał syna Pekkę[13], który również został trenerem boksu[14] oraz córkę Tiinę[2][3][15]. W 2016 powstał film Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia (fiń. Hymyilevä mies), opowiadający o Mäkim[11][12][16].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Olli ”Kokkolan leipuri” Mäki. boxing.fi, 2016-08-29. [dostęp 2018-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-09)]. (fiń.).
- ↑ a b Nyrkkeilijä Olli Mäki on kuollut. is.fi, 2019-04-06. [dostęp 2019-11-05]. (fiń.).
- ↑ a b Jonne Niemeläinen: Nyrkkeilyn suomalaislegenda Olli Mäki on kuollut. yle.fi, 2019-04-06. [dostęp 2019-11-05]. (fiń.).
- ↑ 12th European championships in Prague (Czechoslovakia) 25 May – 2 June 1957. eaba.org. [dostęp 2018-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-03-16)]. (ang.).
- ↑ 13th European championships in Lucerne (Switzerland) 24-31 May 1959. eaba.org. [dostęp 2018-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-03-16)]. (ang.).
- ↑ SM-KILPAILUT 1950–1959. nyrkkeilymuseo.fi. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).
- ↑ a b c Olli Maki. boxrec.com. [dostęp 2018-01-01]. (ang.).
- ↑ Mäki vastaan Moore oli Pohjoismaiden ensimmäinen MM-nyrkkeilyottelu. yle.fi, 2006-09-08. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).
- ↑ a b Mikko Marttinen: Suomalaislegendan kihlajaisyö meni kaikkea muuta kuin suunnitellusti – ”Aamulla menimme sitten bussilla Helsinkiin”. is.fi, 2015-08-15. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).
- ↑ Cannes-palkittu Hymyilevä mies herkisti Olli ja Raija Mäen. lansivayla.fi, 2016-06-02. [dostęp 2019-11-05]. (fiń.).
- ↑ a b Barbara Hollender: „Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia”: Film nie tylko o boksie. rp.pl, 2017-07-13. [dostęp 2018-01-01]. (pol.).
- ↑ a b Irina Björkman: Raija Mäki: „Tunnistan itseni Hymyilevä mies -elokuvasta”. etlehti.fi, 2016-09-02. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).
- ↑ Reima Rautiainen: Köysikehässä kuin kotonaan. ts.fi, 2006-12-21. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).
- ↑ Liisa Talvitie: Hymyilevä mies on poissa: Raija ja Olli Mäen rakkaus kesti loppuun asti. apu.fi, 2019-04-06. [dostęp 2019-11-05]. (fiń.).; pierwotnie opublikowany pod innym tytułem w czasopiśmie „Apu”, 37/2016, s. 30–33
- ↑ Iina Alanko: Mitä Hymyilevä mies -elokuvan ihanille esikuville kuuluu nyt?. anna.fi, 2017-02-04. [dostęp 2019-11-05]. (fiń.).
- ↑ Hymyilevä mies (2016). elonet.fi. [dostęp 2018-01-01]. (fiń.).