Paul Avrich – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Profesor zwyczajny nauk humanistycznych | |
Specjalność: historia anarchizmu | |
Alma Mater | |
Paul Avrich (ur. 4 sierpnia 1931 w Nowym Jorku, zm. 16 lutego 2006 tamże) – amerykański historyk oraz nauczyciel akademicki specjalizujący się w historii anarchizmu rosyjskiego oraz amerykańskiego XIX oraz XX w.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Paul Avrich urodził się 4 sierpnia 1931 na Brooklynie w żydowsko-ukraińskiej rodzinie pochodzącej z Odessy[1]. Jego matka - Rose (z domu Zapol) Avrich, była aktorką teatralną grającą w języku jidysz, natomiast ojciec - Murray Avrich, był producentem sukienek[2]. Paul ukończył studia licencjackie na Uniwersytecie Cornella w 1952, a studia magisterskie na Uniwersytecie Columbia w 1961[1].
Jego praca doktorska dotyczyła ruchu robotniczego podczas rewolucji rosyjskiej w 1917. Kiedy Związek Radziecki podczas odwilży Chruszczowa otworzył się na wymiany studenckie, Paul wyjechał do Rosji w celu przeprowadzenia badań. Anarchiści, których poznał podczas badań nad gazetą jidysz Freie Arbeiter Stimme wzbudzili jego zainteresowanie ruchem[2].
W 1961 rozpoczął pracę jako wykładowca historii Rosji na Queens College, gdzie pozostał już do końca swojej kariery, choć był także członkiem wydziału City University of New York Graduate Center[2]. W 1967 otrzymał stypendium Guggenheima za swój wkład w rozwój nauki o historii Rosji[3]. W 1982 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W czasie ceremonii mianowania powiedział, że "każda dobra osoba, gdzieś w głębi jest anarchistą”. W 1999 przeszedł na emeryturę. Podczas swojej kariery zgromadził ponad 20 tys. książek, broszur, odbitek, rękopisów, korespondencji, wycinków z gazet, kasety audio i wideo, mikrofilmów itp., które przekazał Bibliotece Kongresu[2].
Zmarł 16 lutego 2006 w szpitalu Mount Sinai Hospital z powodu powikłań związanych z chorobą Alzheimera[2].
Twórczość i poglądy
[edytuj | edytuj kod]Paul Avrich podczas swojej kariery naukowej napisał dziesięć książek, w swojej treści dotykających przede wszystkim XIX-wiecznego oraz XX-wiecznego ruchu anarchistycznego w Rosji i Stanach Zjednoczonych, w tym takich tematów jak Haymarket Riot, sprawa Sacco i Vanzetti, powstanie Kronsztadzie czy ustna historia ruchu[2]. Jako wykładowca i historyk Avrich nie ukrywał swojej sympatii wobec ruchu anarchistycznego. Swoim studentom starał się przedstawiać jego uczestników „jako ludzi, a nie jako bojowników” i podważał stereotyp niemoralnego oraz agresywnego anarchisty. Swoją twórczością pragnął wskrzesić myśl o zmarginalizowanym wówczas ruchu anarchistycznym, który uważał za „pionierów sprawiedliwości społecznej”, wartych ponownego rozważenia w czasach odrodzenia myśli wolnościowej po wojnie w Wietnamie i feminizmie drugiej fali[1].
Jego książki były czterokrotnie nominowane do Nagrody Pulitzera[4]:
- 1979: An American Anarchist: The Life of Voltairine de Cleyre - w dziedzinie biografia i autobiografia.
- 1981: The Modern School Movement: Anarchism and Education in the United States - w dziedzinie biografia i autobiografia.
- 1985: The Haymarket Tragedy - w dziedzinie historii.
- 1991: Sacco and Vanzetti: The Anarchist Background - w dziedzinie historii.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Miał dwa koty, które nazwał na cześć Michaiła Bakunina i Piotra Kropotkina[2].
Był żonaty. Miał dwie córki, Karen i Jane. Jego siostrą była Dorothy Avrich[2].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- The Russian Anarchists (1967)
- Kronstadt, 1921 (1970)
- Russian Rebels, 1600–1800 (1972)
- The Anarchists in the Russian Revolution (1973)
- An American Anarchist: The Life of Voltairine de Cleyre (1978)
- The Modern School Movement: Anarchism and Education in the United States (1980)
- The Haymarket Tragedy (1984)
- Anarchist Portraits (1988)
- Sacco and Vanzetti: The Anarchist Background (1991)
- Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America (1995)
- Sasha and Emma: The Anarchist Odyssey of Alexander Berkman and Emma Goldman (2012)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Stuart Christie , Obituary: Paul Avrich, „The Guardian”, 9 kwietnia 2006, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-08-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-21] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h Nadine Brozan , Paul Avrich, 74, a Historian of Anarchism, Is Dead, „The New York Times”, 24 lutego 2006, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-08-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-21] (ang.).
- ↑ John Simon Guggenheim Foundation , Paul H. Avrich [online], John Simon Guggenheim Foundation [dostęp 2019-08-22] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
- ↑ Ronald Creagh , AVRICH, Paul. Bibliography [online], RA.forum, 26 lipca 2011 [dostęp 2019-08-22] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-26] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Bibliografia Paula Avrich (ang.). raforum.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-26)].
- Fragment książki Paula Avrich w j. polskim
- Wybrane teksty Paula Avrich (ang.)
- ISNI: 0000000110630071
- VIAF: 54143827
- LCCN: n79139723
- GND: 1159213925
- NDL: 00431946
- BnF: 118896721
- SUDOC: 026698048
- SBN: LO1V030147
- NLA: 40843752
- NKC: xx0003513
- DBNL: avri001
- BNE: XX997619
- NTA: 068008031
- BIBSYS: 90097003
- CiNii: DA01317294
- Open Library: OL527582A
- PLWABN: 9810665595505606
- NUKAT: n00023649
- J9U: 987007258163905171
- PTBNP: 161867
- CANTIC: a11063828
- NSK: 000532863
- KRNLK: KAC2018F6691
- LIH: LNB:CIna;=Br