Paweł Cyrus-Sobolewski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 29 czerwca 1863 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 października 1930 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1884–1921 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 3 Pułk Armat Polowych |
Stanowiska | dowódca brygady |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Szko%C5%82a_Podchor%C4%85%C5%BCych_Piechoty_w_%C5%81obzowie_%281919%29a.jpg/240px-Szko%C5%82a_Podchor%C4%85%C5%BCych_Piechoty_w_%C5%81obzowie_%281919%29a.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/GrobowiecPaw%C5%82aCyrusSobolewskiego-CmentarzRakowicki-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-GrobowiecPaw%C5%82aCyrusSobolewskiego-CmentarzRakowicki-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
Paweł Piotr Kajetan Cyrus-Sobolewski (ur. 29 czerwca 1863 w Osieczanach, zm. 8 października 1930 w Mikulicach) – generał major cesarskiej i królewskiej armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Marcelego, właściciela ziemskiego, i Konstancji z Dąmbskich. Jego starszy brat Feliks był także generałem majorem c.k. armii. Żonaty z Anielą Ludwiką Hochberger. Miał czworo dzieci; synów Jana Kantego, Stanisława i Ludwika oraz córkę Marię[1]. Uczył się w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie.
W latach 1881–1884 był słuchaczem oddziału artyleryjskiego Wojskowej Akademii Technicznej w Wiedniu. 18 sierpnia 1884 w stopniu podporucznika rozpoczął służbę czynną w artylerii. Do roku 1888 był oficerem baterii w 21 dywizjonie artylerii we Lwowie, a następnie oficerem w 11 pułku artylerii korpuśnej. W 1891 przeniesiony został do 3 dywizjonu artylerii w Jarosławiu. W latach 1892–1893 był słuchaczem Wyższego Kursu Artylerii. W 1897 powrócił do 11 pułku artylerii korpuśnej, w którym między innymi dowodził parkiem amunicyjnym. W 1906 skierowany został do 1 pułku artylerii dywizyjnej, a następnie do 1 pułku artylerii korpuśnej na stanowisko dowódcy baterii. W 1908 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 dywizjonu artylerii konnej. 7 czerwca 1913 objął dowództwo krakowskiego 3 pułku artylerii polowej.
W czasie I wojny światowej walczył na stanowisku dowódcy 3 pułku artylerii polowej (do 14 sierpnia 1915) i dowódcy Brygady Artylerii (do 1 maja 1916). 1 lipca 1917 został przeniesiony w stan spoczynku i równocześnie reaktywowany na czas wojny. W latach 1916–1918 w Okręgu Wojskowym Kraków.
12 listopada 1918 „objął komendę„ nad całą artylerią” podległą Polskiej Komendzie Wojskowej w Krakowie[2]. 1 kwietnia 1919 objął dowództwo VI Brygady Artylerii Frontu Cieszyńskiego. Następnie był inspektorem artylerii Armii gen. J. Hallera i dowódcą XI Brygady Artylerii na froncie bolszewickim. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[3]. 2 czerwca 1920 zwolniony został ze stanowiska dowódcy XI BA i przeniesiony do Stacji Zbornej dla Oficerów w Krakowie[4].
Z dniem 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika[5]. 12 marca 1921 Naczelny Wódz przyznał mu prawo noszenia munduru[6]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała dywizji[7].
Po przeniesieniu w stan spoczynku osiadł w Krakowie. 8 października 1930 zmarł w Mikulicach w pow. przeworskim (według innego źródła w Krakowie[8]). Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik (Leutnant) – 1884
- porucznik (Oberleutnant) – 1890
- kapitan (Hauptmann II kl.) – 1897
- kapitan (Hauptmann I kl.) – 1901
- major (Major) – 1908
- podpułkownik (Oberstleutnant) – 1 listopada 1911
- pułkownik (Oberst) – 1 sierpnia 1914
- generał major (Generalmajor) – 5 stycznia 1918 ze starszeństwem z 1 listopada 1917
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dane biograficzne i zdjęcia na stronie Sejmu Wielkiego
- ↑ Rozkaz PKW ↓, Nr 8 z 12 listopada 1918 roku.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 maja 1920 roku, s. 352.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, s. 509.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, s. 97.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 620.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 18 kwietnia 1931 roku, s. 203.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rozkazy Polskiej Komendy Wojskowej w Krakowie. Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2018-10-20].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
- H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
- Piotr Stawecki , Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 311, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .
- Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ss. 279-280, ISBN 83-7188-235-1
- Rocznik Oficerski 1924, s. 1405
- A. Zaręba, Requiem dla austro-węgierskich generałów na Rakowicach