Ratułów – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
![]() Remiza OSP w Ratułowie Dolnym | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (stan na 31 marca 2004) | 2084 |
Strefa numeracyjna | 18 |
Kod pocztowy | 34-407[2] |
Tablice rejestracyjne | KNT |
SIMC | 0422304 |
Położenie na mapie gminy Czarny Dunajec ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa małopolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego ![]() | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b2/POL_Ratu%C5%82%C3%B3w_COA.jpg)
Ratułów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czarny Dunajec. Rozciąga się w dolinie potoku Bystrego, od Bachledowego Wierchu po Górkowy Wierch[3]. W 2011 roku prowadziła przez miejscowość trasa wyścigu kolarskiego Tour de Pologne 2011.
SIMC | Nazwa | Rodzaj |
---|---|---|
0422340 | Górki | przysiółek |
1048345 | Koryciarze | przysiółek |
0422333 | Mulice | przysiółek |
0422310 | Sołtystwo | część wsi |
Założona z inicjatywy Jana i Jakuba Pieniążków w 1605 roku. Swoją nazwą upamiętnia Ratułda ze Skrzydlnej, który zapisał się w historii Podhala jako jeden z dzierżawców dóbr nowotarskich.
W latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Ratułów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Miejscowość ta zawsze była kolebką tancerzy i śpiewaków. W Ratułowie istnieje zespół folklorystyczny Tatry. Do dziś żywe są również tradycje rękodzielnicze.
Kaplica NMP Matki Kościoła w Ratułowie
[edytuj | edytuj kod]W Ratułowie znajduje się rzeźbiona w drewnie Kaplica NMP Matki[7], której powstanie zainicjowano w 1982 roku podczas spotkania w domu Władysława Głodowskiego i ks. Adama Spólnika. Działki pod budowę kaplicy ofiarowali Andrzej Bukowski i rodzina Krupów, budowę wspierał Stanisław Staszeczka a projekt architektoniczny wykonał Wacław Karpiel z Zakopanego[7].
W kaplicy znajduje się o ołtarz główny autorstwa Czesława Głodowskiego, rzeźby na ścianach, tabernakulum oraz ozdoby w prezbiterium autorstwa Władysława Głodowskiego, elementy kute z żelaza wykonał Wojciech Gąsienica-Walczak z Zakopanego, stacje drogi krzyżowej, płaskorzeźby św. Piotra i św. Pawła oraz rzeźby Jezusa Miłosiernego i św. Jacka autorstwa Mariana Chramca z Białki Tatarzańskiej, rzeźby Matki Bożej Ludźmierskiej i Różańcowej oraz płaskorzeźba Jana Pawła II autorstwa Andrzeja Kuźmy[7].
Kaplicę poświęcił 5 czerwca 2005 kardynał Franciszek Macharski.
W Ratułowie Mulice znajduje się dom z kaplicą zbudowany dla młodzieży przez ks. Józefa R. Maja [potrzebny przypis]. Przez wiele lat przyjeżdżali tam studenci oraz młodzież. Ks. Maj wspomniał kiedyś na jednej z mszy, która była odprawiana w kaplicy tego domu o tajnym spotkaniu opozycjonistów z Polski i Czechosłowacji, które miało tam miejsce w latach 80. Jednym z uczestników miał być późniejszy Prezydent Czech.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 114865
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1074 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
- ↑ Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ GUS. Rejestr TERYT
- ↑ KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części. opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06]. (pol.).
- ↑ a b c Parafia Najświętszej Panny Maryi Królowej Polski w Miętustwie - Kaplica NMP Matki Kościoła w Ratułowie [online], www.mietustwo.pl [dostęp 2020-12-26] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa gminy Czarny Dunajec. czarny-dunajec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-18)]. [dostęp z dnia: 2015-11-17]
- Ratułów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 544 .