Rozkład Laplace’a – Wikipedia, wolna encyklopedia
Rozkład Laplace’a – ciągły rozkład prawdopodobieństwa nazwany na cześć Pierre’a Laplace’a.
Rozkład Laplace’a nazywany jest także czasem dwustronnym rozkładem wykładniczym, gdyż powstaje podczas odejmowania dwóch rozkładów wykładniczych. Ściślej mówiąc, jeśli są niezależnymi zmiennymi losowymi o rozkładzie wykładniczym z parametrem to zmienna losowa
ma rozkład Laplace’a o średniej i czynniku skali [1] .
Rozkład Laplace’a powstaje także, kiedy mnożymy zmienną o rozkładzie wykładniczym przez losowy znak. Dokładniej, jeśli ma rozkład wykładniczy z parametrem a ma rozkład jednostajny na zbiorze oraz zmienne są niezależne, to zmienna ma rozkład Laplace’a o średniej i skali [2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ springer ↓.
- ↑ Niemiro ↓, s. 28.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rozkład Laplace’a. Michiel Hazewinkel (red.). w: Encyclopaedia of Mathematics Kluwer Academic Publishers, 2001. ISBN 978-1556080104. (ang.).
- Wojciech Niemiro, Symulacje stochastyczne i metody Monte Carlo, Uniwersytet Warszawski.