Schronisko PTTK „Orlica” (Pieniny) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo | |
---|---|
Pasmo | |
Wysokość | 520 m n.p.m. |
Data otwarcia | 1932 |
Właściciel | |
Położenie na mapie Pienin ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Schronisko PTTK „Orlica” (czasem określane również jako Pod Orlicą) – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego położone w Pieninach, w granicach administracyjnych Szczawnicy. Znajduje się na wysokości 520 m n.p.m., na skarpie nad brzegiem Dunajca i wyspą Cypel, powyżej Drogi Pienińskiej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Budynek został wzniesiony w 1932 jako prywatny pensjonat z bardzo atrakcyjnym widokiem na góry oraz rzekę. Ma trzy kondygnacje i charakterystyczną wieżę w bryle, od strony północnej. W lipcu 1934, w trakcie największej powodzi w latach międzywojennych, do „Orlicy” ewakuowali się gospodarze oraz goście budynku stacji noclegowej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Biały Domek”, który w wyniku powodzi został zniesiony i zniszczony.
W 1952 obiekt został wydzierżawiony od Eugenii Klewarkowej przez Krakowski Oddział Zarządu Urządzeń Turystycznych PTTK, który dokonał w nim niewielkich przeróbek i uruchomił schronisko. 8 kwietnia 1956 podczas Walnego Zgromadzenia Oddziału Pienińskiego PTTK schronisku nadano imię Józefa Madei, jednego z pierwszych przewodników pienińskich.
W latach 60. XX wieku obiekt dysponował 52 miejscami noclegowymi w 11 pokojach oraz – w sezonie letnim – 68 miejscami noclegowymi w małych domkach kempingowych. W 1970 dokonano przymusowego wykupu budynku na rzecz PTTK. Następnie przystąpiono do remontu obiektu – wykonano nowe pokrycie dachowe, mur oporowy oraz postawiono kilkuosobowe domki kempingowe na zboczu, poniżej schroniska. Przez długi okres problemem było odprowadzenie ścieków ze schroniska do kanalizacji w Szczawnicy.
Kolejne remonty miał miejsc w latach 1982-1986 – w jego trakcie do budynku, od strony południowej, dobudowano salę jadalną – oraz w 2001.
W II rankingu schronisk górskich PTTK, ogłoszonym w sierpniu 2011 przez Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.”, schronisko zostało uznane m.in. z racji warunków noclegowych i sanitarnych, za jedno z pięciu najgorszych schronisk w Polsce[1]. W kolejnych rankingach tego pisma „Orlica” zajęła 60 (2013)[2] i 48 miejsce (2015)[3]. Stan obiektu znacznie się polepszył w wyniku przeprowadzenia w 2016 gruntownego remontu. W V rankingu schronisk górskich Orlica zajęła 2 miejsce.
W odrębnym budynku przy schronisku działa od 1986 Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK w Pieninach.
Gospodarze schroniska
[edytuj | edytuj kod]- Karol Krupczyński (1951)
- Maria Wierzbińska (1951)
- Czesław Winarski (1951-1970)
- Barbara Chrobak (1970-1982)
- Janina Suska (1981-1982, domki)
- Maciej Marcinkowski (1982-1983, domki)
- Wacław Malik (1984, domki)
- H. Marcinkowska (1984-1985, domki)
- Mirosława i Aleksander Śmietanowie (1985-2011)
- Maciej Śmietana (od 2011)
Wyposażenie schroniska
[edytuj | edytuj kod]- 44 miejsca noclegowe w pokojach z łazienkami oraz kilka miejsc w pokojach bez łazienek
- jadalnia z bufetem,
- przechowalnia bagażu i sprzętu sportowego,
- domki kempingowe (zdewastowane, nie nadające się do noclegów),
- taras widokowy
- miejsce dla zabaw dzieci
Szlaki turystyczne
[edytuj | edytuj kod]Schronisko stanowi dobry punkt wypadowy zarówno w Małe Pieniny jak i Pieniny Właściwe. W pobliżu obiektu można przekroczyć granicę ze Słowacją na Drodze Pienińskiej:
– czerwony ze Szczawnicy (0:10 h w obie strony) Drogą Pienińską do Czerwonego Klasztoru (↑ 2:40 h, ↓ 2:35 h, po 0:10 h odbicie niebieskim szlakiem w kierunku schroniska Chata Pieniny),
– niebieski z Trzech Koron przez Sokolicę (↓ 3:15 h, ↑ 3:10 h) na Szafranówkę (↑ 0:30 h, ↓ 0:45 h).
Galeria
[edytuj | edytuj kod]- Dojście do schroniska z Drogi Pienińskiej
- Widok na schronisko z Dunajca
- Tablica upamiętniająca pobyt w schronisku Karola Wojtyły
- Elewacja zachodnia budynku schroniska
- Schronisko z widocznym murem oporowym przy budynku
- Elewacja południowa budynku schroniska
- Tablica schroniska
- Okna jadalni schroniska
- Jadalnia schroniska (po remoncie w 2016)
- Bufet schroniska (po remoncie w 2016)
- Logo schroniska wyeksponowane w holu (po remoncie w 2016)
- Drogowskaz przy schronisku
- Wiata biesiadna przy schronisku
- Zdewastowane domki kempingowe poniżej budynku schroniska
- Zdewastowany domek kempingowy przy schronisku
- Widok ze schroniska na Pieniny Właściwe
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. sierpień 2011, s. 32-39. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań.
- ↑ III Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. nr 8 (149), sierpień 2013, s. 21. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań.
- ↑ IV Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. nr 8 (173), sierpień 2015, s. 24. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Makowski, Beskid Wyspowy, Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Bielsko-Biała: Wyd. "Logos" Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 130-137. ISBN 978-83-925599-5-5.
- Szczawnica, ul. Pienińska 12, Schronisko PTTK "Orlica". fotopolska.eu. [dostęp 2017-01-07]. (pol.).
- Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:25 000. Wrocław: Wyd. Kartograficzne Eko-Graf, 2000. ISBN 83-86645-38-5.
- Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.