Stanisław Basow – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 13 września 1902 |
---|---|
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja |
|
Jednostki | Sybirski pułk piechoty, |
Stanowiska | dowódca pułku |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Stanisław Basow – pułkownik pilot Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Wawrzyńca. Po wybuchu I wojny światowej został ewakuowany z rodziną w głąb Rosji. W 1919 roku ukończył szkołę dziewięciolernią w Kakczytawie i w 1920 roku rozpoczął służbę w Armii Czerwonej. Otrzymał przydział do Sybirskiego pułku piechoty, w 1921 roku ukończył Podoficerską Szkołę Piechoty w Omsku. Od września 1926 do września 1929 roku uczył się w Oficerskiej Szkole Piechoty we Władywostoku.
Zdecydował się na zmianę rodzaju broni i poprosił o przeniesienie do lotnictwa. We wrześniu 1931 roku został absolwentem Wojskowej Szkoły Pilotów w Czkałowie. W lipcu 1938 roku został aresztowany i skazany na pobyt w Gułagu, skąd został uwolniony w czerwcu 1939 roku. Powrócił do służby w Armii Czerwonej.
W maju 1941 roku został mianowany szefem Wydziału Bojowego Wyszkolenia w Moskwie, a następnie do czerwca 1944 roku pełnił funkcję szefa sztabu eskadry w Szkole Pilotów Myśliwskich. 10 czerwca 1944 roku został przeniesiony do ludowego Wojska Polskiego na stanowisko szefa Wydziału Lotnictwa w Sztabie 1 Armii Wojska Polskiego. W październiku 1945 roku objął stanowisko szefa sztabu 4 pułku lotnictwa szturmowego, 20 grudnia 1948 roku został szefem Wydziału Wyszkolenia Bojowego w Dowództwie Wojsk Lotniczych. 20 grudnia 1948 roku objął stanowisko dowódcy 36 specjalnego pułku lotniczego w Warszawie.
18 lipca 1957 roku przekazał obowiązki dowódcy swemu następcy i powrócił do ZSRR. Brak informacji o jego dalszych losach.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[1]
- Krzyż Walecznych
- Srebrny Krzyż Zasługi – dwukrotnie
- Order Lenina
- Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
- Order Czerwonego Sztandaru
- Order Czerwonej Gwiazdy
- czechosłowacki Krzyż Walecznych.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ M.P. z 1947 r. nr 58, poz. 413 „oficerom i podoficerom Wojsk Powietrznych za dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą, oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Józef Zieliński: Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2012. Warszawa: Bellona, 2015, s. 28. ISBN 978-83-11-13990-9. OCLC 924867180.