Strefa piesza – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2010-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem promenada (budowla) (dyskusja). Nie opisano powodu propozycji integracji. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/2014_K%C5%82odzko%2C_promenada_nad_Nys%C4%85_K%C5%82odzk%C4%85.jpg/300px-2014_K%C5%82odzko%2C_promenada_nad_Nys%C4%85_K%C5%82odzk%C4%85.jpg)
Strefa piesza, deptak – ulica, skwer, aleja lub plac wyłączone całkowicie (lub prawie całkowicie) z ruchu kołowego. Najczęściej położona w śródmieściu, spełnia funkcje centrum handlowego i gastronomicznego, niekiedy kulturalnego. Strefy piesze lokalizuje się też w związku ze wzmożonym ruchem turystycznym. Podobnym rozwiązaniem jest strefa uspokojonego ruchu, z tym, że w tych obszarach dopuszcza się ograniczony ruch pojazdów, np. w formie woonerf.
Strefy piesze pojawiły się na szerszą skalę po II wojnie światowej, w związku z modernistycznymi teoriami segregacji ruchu wyrażonymi w Karcie Ateńskiej. Obecnie są jednym z fundamentalnych założeń Nowego Urbanizmu.
Drogę pieszą, najczęściej wiodącą nad brzegiem morza, urwiskiem skalnym i innymi miejscami zapewniającymi walory widokowe nazywa się promenadą.
- Deptak w Polanicy Zdroju
- Deptak - ul. Długa w Bydgoszczy
- Białystok, Rynek Kościuszki
- Gorzów Wlkp., deptak przy ul. Sikorskiego z linią tramwajową
- Kielce, ul. Sienkiewicza
- Kraków, Rynek Główny (Sukiennice)
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]