Thomas Couture – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 grudnia 1815 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | Francuz |
Dziedzina sztuki | |
Epoka |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/THOMAS_COUTURE_-_Los_Romanos_de_la_Decadencia_%28Museo_de_Orsay%2C_1847._%C3%93leo_sobre_lienzo%2C_472_x_772_cm%29.jpg/310px-THOMAS_COUTURE_-_Los_Romanos_de_la_Decadencia_%28Museo_de_Orsay%2C_1847._%C3%93leo_sobre_lienzo%2C_472_x_772_cm%29.jpg)
Thomas Couture (ur. 21 grudnia 1815 w Senlis, zm. 30 marca 1879 w Villiers-le-Bel) – francuski malarz, przedstawiciel akademizmu.
Życie i działalność
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Senlis we Francji. W wieku 11 lat z rodziną przeniósł się do Paryża, gdzie studiował w Métiers et Arts des École, a później w École des Beaux-Arts. Był uczniem A.J. Grosa i P. Delaroche'a; sześciokrotnie występował z niepowodzeniem w konkursie o prestiżową Prix de Rome, ostatecznie zdobywając nagrodę w 1837 i kontynuując studia w Rzymie.
Od 1840 zaczął wystawiać swe prace w Salonie Paryskim, niejednokrotnie zdobywając za nie medale, zwłaszcza w 1847 (medal I klasy) za ukazujący agonię cywilizacji obraz Rzymianie okresu upadku (Les Romains de la décadence). Wkrótce potem otworzył niezależne atelier, którego celem było rzucenie wyzwania École des Beaux-Arts przez wyłanianie nowych talentów w malarstwie historycznym.
W malarstwie akademickim reprezentował eklektyzm, był portrecistą, ale głównie malował wielkie narracyjne kompozycje historyczne, nacechowane teatralnym upozowaniem, nasyconym kolorytem (na wzór malarstwa weneckiego) i precyzją w traktowaniu szczegółów. Okresowa popularność sprawiła, że był nadwornym malarzem Napoleona III. Mając niespokojną osobowość, prace swe prezentował nieregularnie, rozpraszając się na poboczne szkice i studia, a nie finalizując ważnych zleceń. Od końca lat 40. i w latach 50. otrzymywał ze strony rządu i Kościoła zamówienia na wielkie malowidła ścienne, nie udało mu się jednak dokończyć dwóch pierwszych zamówień, a trzecie spotkało się z mieszanym przyjęciem. Zniechęcony krytyką, w 1860 opuścił Paryż i na pewien czas powrócił do rodzinnego Senlis. Kontynuował tam nauczanie kierujących się do niego młodych artystów. Wydał też podręczniki przedstawiające własne poglądy i metody pracy: Méthode et entretiens d'atelier (1867) i Paysage (1869). Jego uczniami byli m.in. Édouard Manet, Henri Fantin-Latour, Pierre Puvis de Chavannes i Anselm Feuerbach.
Został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.
Wybrane prace:
- Rzymianie okresu upadku (olej, Musée d’Orsay, Paryż)
- portrety J. Micheleta, George Sand
- freski w kościele Saint Eustache w Paryżu
- Pierrot w sądzie karnym
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Dulewicz: Słownik sztuki francuskiej. Wyd. 3. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 106-107. ISBN 83-214-0048-5.
- Malarstwo francuskie od Davida do Cezanne'a. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 1956, s. 42-43.
- Maria Poprzęcka: Akademizm. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1980, seria: Style – Kierunki – Tendencje. ISBN 83-221-0104-X.
- ISNI: 0000000115914751
- VIAF: 7522264
- ULAN: 500115403
- LCCN: n79122033
- GND: 118670328
- LIBRIS: khwzzvb31vbc086
- BnF: 14792920c, 13013950j
- SUDOC: 050143921
- NLA: 35031682
- NKC: xx0133382
- BNE: XX5534993
- NTA: 069355169
- CiNii: DA05181944
- Open Library: OL1777573A
- PLWABN: 9810689466805606
- NUKAT: n2013053319
- J9U: 987007446593505171
- CONOR: 7940451
- LIH: LNB:BgUk;=B5