Trzecia partia – Wikipedia, wolna encyklopedia
Trzecia partia – w systemie dwupartyjnym partia, która staje się trzecią siłą polityczną pod względem poparcia.
Najczęściej „trzecie partie" odgrywały rolę inicjatora ruchów społecznych zdolnych do wywierania presji na dwie partie mające największe poparcie. Bywały od nich bardziej radykalne, zmuszały obie partie do rewizji programów i przejmowania przez nie swoich postulatów.
Stany Zjednoczone
[edytuj | edytuj kod]Do najbardziej znanych „trzecich partii" można zaliczyć: antymasońską „Anti-Masonic Party" (pierwsza, gł. lata trzydzieste XIX wieku), Partię Farmersko-Robotniczą (ang. „Farmer–Labor Party"), Populistyczną (równie znaną jako „Ludowa", schyłek XIX w.), Prohibicyjną, Partię Postępową (ang. „Progressive Party" zwolenników Th.Roosevelta[1]).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Amerykańskie „trzecie partie". W: Stanisław Ehrlich: Władza i intersy. Studium struktury politycznej kapitalizmu. Warszawa: PWN, 1974, s. 156-163.