UIC-Y – Wikipedia, wolna encyklopedia
UIC-Y – standard wagonów pasażerskich dostosowanych do ruchu międzynarodowego wprowadzony przez Międzynarodowy Związek Kolei. Przyjęty w 1961 i stosowany do dziś[1].
Wagony spełniające standard UIC-Y wyposażone są m.in. w:
- drzwi wejściowe (zewnętrzne) skrzydłowo-łamane;
- standardowe mostki przejściowe z zabudowanymi wałkami gumowymi na zewnątrz ścian czołowych wagonu;
- ogrzewanie parowe i elektryczne lub nawiewne;
- instalację rozgłoszeniową;
- 9 przedziałów w klasie pierwszej, 10 przedziałów w klasie drugiej;
- 6 miejsc w przedziale klasy pierwszej, 8 w klasie drugiej;
- długość ze zderzakami 24,5 metra.
Standardy UIC-Y spełniają wagony polskiej budowy typów m.in. 110A, 111A, 112A, 113A, 120A, 609A i pochodnych.
Następcą standardu UIC-Y jest wprowadzony w latach 70. UIC-Z.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Typy wagonów pasażerskich według UIC. [dostęp 2020-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-17)].