Załuski Hrabia – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/POL_COA_Za%C5%82uski_hrabia_1776.svg/200px-POL_COA_Za%C5%82uski_hrabia_1776.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d4/POL_COA_Za%C5%82uski_hrabia_1800.svg/200px-POL_COA_Za%C5%82uski_hrabia_1800.svg.png)
Załuski Hrabia – dwa polskie herby hrabiowskie, odmiany herbu Junosza, nadane w Galicji.
Opis herbu
[edytuj | edytuj kod]Opisy zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:
Herb z nadania w 1776: W polu czerwonym na murawie zielonej baran srebrny. Bezpośrednio na tarczy korona hrabiowska bez klejnotu. Trzymacze: Dwa charty wspięte, srebrne, z obrożą błękitną, patrzące na zewnątrz.
Tak prezentował się herb w oryginalnym dyplomie nadania. Według Johanna Siebmachera natomiast, nad koroną hrabiowską był hełm z klejnotem: pięć piór strusich oraz z labrami czerwonymi, podbitymi srebrem.
Herb z nadania w 1800: W polu czerwonym na murawie zielonej baran srebrny. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: pięć piór strusich. Labry czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Nadanie tytułu hrabiowskiego Galicji (hoch- und wohlgeboren, graf von) 18 maja 1776 Ignacemu Załuskiemu. Podstawą nadania tytułu było piastowanie urzędu starosty zawichojskiego. Drugi tytuł hrabiowski nadano 1 maja 1800 roku Stanisławowi Załuskiemu. W dyplomie określony został jako magistri regali oraz kawaler orderów Św. Stanisława i Orła Białego. Osoby takiej jednakże nie wymieniają drzewa genealogiczne Załuskich ani wykaz kawalerów Orderu Orła Białego.
Herbowni
[edytuj | edytuj kod]Jedna rodzina herbownych (herb własny):
- graf Tabasz Załuski und von Załuskie (1776), graf von Załuski (1800).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 402–403. ISBN 978-83-7181-597-3.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Herb Załuski Hrabia z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla