آنتونیو اگاس مونیس - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آنتونیو مونیس | |
---|---|
![]() | |
نام هنگام تولد | آنتونیو اگاس مونیس |
زادهٔ | ۲۹ نوامبر ۱۸۷۴ |
درگذشت | ۱۳ دسامبر ۱۹۵۵ (۸۱ سال) لیسبون، پرتغال |
ملیت | پرتغالی |
محل تحصیل | دانشگاه کویمبرا |
شناختهشده برای | لکوتومی پیشانی، آنژیوگرافی مغزی |
جوایز | جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی (۱۹۴۹) |
پیشینه علمی | |
شاخه(ها) | عصبشناس |
محل کار | دانشگاه کویمبرا (۱۹۰۲)، دانشگاه لیسبون (۱۹۲۱–۱۹۴۴) |
آنتونیو اگاس مونیس (به پرتغالی: António Caetano de Abreu Freire Egas Moniz) (زاده ۲۹ نوامبر ۱۸۷۴ – درگذشته ۱۳ دسامبر ۱۹۵۵) متخصص عصبشناسی و از توسعهدهندگان آنژیوگرافی مغزی اهل پرتغال بود. از وی بهعنوان یکی از بنیانگذاران جراحی روانی یاد میشود. او در سال ۱۹۴۹ بهخاطر توسعه یک نوع عمل جراحی به نام لوکوتومی-که امروزه باعنوان لوبوتومی شناخته میشود-بههمراه والتر رودلف هس برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شد. وی اولین پرتغالیای است که برنده این جایزه شدهاست.
منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «António Egas Moniz». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۰ آبان ۱۳۹۲.