Anna Micińska – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Alma Mater | |
Rodzice | |
Małżeństwo |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Anna_Mici%C5%84ska_-_gr%C3%B3b.jpg/240px-Anna_Mici%C5%84ska_-_gr%C3%B3b.jpg)
Anna Ludwika Micińska (ur. 22 grudnia 1939 w Paryżu, zm. 21 marca 2001 w Warszawie) – polska historyczka literatury, krytyczka literacka, eseistka i edytorka.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jej ojcem był Bolesław Miciński, a matką Halina z d. Krauze. Uczęszczała do szkoły we Francji, dzięki czemu biegle mówiła po francusku. Wraz z matką zamieszkała po wojnie w Zakopanem, gdzie ich dom stał się miejscem spotkań środowiska artystycznego. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim (praca magisterska o powieści Witkacego 622 upadki Bunga pod opieką Kazimierza Wyki). Po studiach pracowała w zakopiańskim Muzeum Tatrzańskim, gdzie porządkowała spuściznę po Witkacym. Potem zamieszkała w Warszawie.
Całe swe życie naukowe Anna Micińska poświęciła osobie Stanisława Ignacego Witkiewicza ,,Witkacego". Witkiewicz był bliskim przyjacielem jej ojca, a ona sama twierdziła, że odczuwa duchowe pokrewieństwo z autorem Szewców. Jako jeden z powodów tego pokrewieństwa przedstawiała „symboliczne spotkanie” we wrześniu 1939, gdy na dworcu kolejowym w Łukowie, w tłumie uchodźców z ostrzeliwanej Warszawy spotkali się po raz ostatni Witkacy i Bolesław Miciński, któremu towarzyszyła brzemienna żona[1] (Anna przyszła na świat wkrótce potem, w grudniu).
Micińska odkryła w archiwaliach i opublikowała w miesięczniku „Dialog” (1965, nr 8) jego iuvenilia – dramaty pisane przez 8-letniego „Stasia Witkiewicza”[2]. Przygotowała pierwodruki dzieł niewydanych za życia pisarza: powieści 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta (1972) i eseju Niemyte dusze (1975; wydała go wraz ze wznowioną książką eseistyczną Witkiewicza Narkotyki). Wydała, z Bożeną Danek-Wojnowską, Listy do syna Stanisława Witkiewicza (ojca) (1969). Z jej inicjatywy zaczęła ukazywać się edycja krytyczna – Dzieła zebrane Witkacego (od 1992, w PIW-ie). Przygotowała dla niej m.in. opracowane edytorsko powieści Pożegnanie jesieni (1992) oraz Jedyne wyjście (1993; była to pierwsza poprawna edycja krytyczna tej, niewydanej za życia pisarza, powieści). Wykonała też odpis listów pisarza do żony Jadwigi i przygotowywała do nich komentarz, jednak wskutek choroby nowotworowej, pracy tej nie dokończyła.
Osobne znaczenie miały opracowane przez nią albumy: "wistość tych rzeczy jest nie ze świata tego". Stanisława Ignacego Witkiewicza wiersze i rysunki (1977; po raz pierwszy reprodukowane rysunki artysty, wraz z pierwodrukiem jego wierszy; praca wykonana z siostrą przyrodnią Urszulą Kenar) i Witkacy. Życie i twórczość (1990; szczegółowe kalendarium życia, liczne fotografie przedstawiające Witkacego, reprodukcje jego prac). Opracowała też edytorsko Pisma swego ojca (1970) oraz Wiersze wybrane Aleksandra Wata (z Janem Zielińskim; 1987).
Rozprawy naukowe i eseje Anny Micińskiej wydano już pośmiertnie w wersji książkowej (tomy Istnienie poszczególne oraz Wędrówki bez powrotu).
Jej mężem był Włodzimierz Zagórski.
W lipcu 2009 roku Kapsyda Kobro-Okołowicz zaczęła realizować projekt poświęcony pamięci Anny Micińskiej[3] w ramach którego zrealizowała „Hommage a Małgorzata „Mao Star” Starowieyska (1956–2006)”. Podsumowaniem projektu jest książka pt. Mao Star. Instynktowne zanikanie w przestrzeni – listy i materiały do biografii Małgorzaty Starowieyskiej (1953–2006)[4], wydana przez wydawnictwo „słowo/obraz terytoria” 28 maja 2015 roku.
Anna Micińska została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 299a-6-14)[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Spotkanie z Witkacym opisała matka Anny Micińskiej w, wydanej pośmiertnie, książce Długi wdzięczności. Warszawa, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2003, ISBN 83-88032-64-X, str. 211–212
- ↑ Tak właśnie – jako „Staś Witkiewicz” – podpisywał się 8-letni Stanisław Ignacy Witkiewicz na kartach tytułowych dramatów Komedie z życia rodzinnego oraz Odważna księżniczka. Pseudonimu "Witkacy" zaczął używać dopiero jako dojrzały artysta. Por. edycję krytyczną: Stanisław Ignacy Witkiewicz: Dzieła zebrane. Tom V: Dramaty I. Oprac. Janusz Degler i Anna Micińska. Warszawa, PIW, 1996, ISBN 83-06-02548-2
- ↑ Blogger [online], line-of-apsides.blogspot.com [dostęp 2017-11-21] (fr.).
- ↑ słowo/obraz terytoria – „Mao Star. Instynktowne zanikanie w przestrzeni”. Listy i materiały do biografii Małgorzaty Starowieyskiej (1953–2006). terytoria.com.pl. [dostęp 2015-08-28].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MICIŃSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-18] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Anna Micińska: Istnienie poszczególne: Stanisław Ignacy Witkiewicz. Oprac. Janusz Degler. Wrocław, Wyd. Dolnośląskie, 2003, ISBN 83-7384-033-8
- Anna Micińska: Wędrówki bez powrotu. Przedmowa: Andrzej Dobosz. Warszawa, Biblioteka "Więzi", 2008, ISBN 978-83-60356-59-3