Ansaldo SVA.3 – Wikipedia, wolna encyklopedia
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Konstruktor | Umberto Savoia, Rinaldo Verduzio |
Typ | |
Konstrukcja | dwupłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne – stałe |
Załoga | 1 |
Historia | |
Data oblotu | wiosna 1918 |
Lata produkcji | |
Wycofanie ze służby | |
Dane techniczne | |
Napęd | 1 silnik rzędowy, 6-cylindrowy SPA-6A |
Moc | 220 KM (162 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość | 7,75 m |
Długość | 8,10 m |
Wysokość | 2,65 m |
Powierzchnia nośna | 22 m² |
Masa | |
Własna | 667 kg |
Startowa | 891 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 240 km/h |
Prędkość przelotowa | 220 km/h |
Prędkość wznoszenia | 308 m/min |
Pułap praktyczny | 6 000 m |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,69 mm (stałe zsynchronizowane, umieszczone w przedniej górnej części kadłuba) | |
Użytkownicy | |
Włochy |
Ansaldos SVA-3 – włoski dwupłatowy myśliwiec przechwytujący z okresu I wojny światowej. Zaprojektowany i zbudowany we włoskiej wytwórni lotniczej Societe Gio Ansaldo Cia w Turynie.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Samolot został zaprojektowany na bazie SVA.2 jako myśliwiec przechwytujący[1]. Konstruktorzy (Umberto Savoia i Rinaldo Verduzio) postawili na maksymalną redukcję masy startowej samolotu. W jego konstrukcji ograniczono masę konstrukcji oraz zmniejszono zbiorniki paliwa. Zmniejszono rozpiętość obu płatów, chociaż długość kadłuba pozostała niezmieniona[2].
Wprowadzone zmiany zaowocowały uzyskaniem znacznej prędkości maksymalnej, zwiększenia pułapu lotu i dobrą prędkością wznoszenia. Odbyło się to kosztem zmniejszonego zasięgu lotu. Samolot został oblatany wiosną 1918 r., wykazał się dobrymi właściwościami pilotażowymi i został skierowany do produkcji seryjnej[2]. Z uwagi na przeznaczenie go do przechwytywania bombowców i sterowców część maszyn została uzbrojona w dodatkowy karabin maszynowy strzelający ukośnie w górę[3].
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]Jednoosobowy samolot myśliwski w układzie dwupłata. Kadłub o konstrukcji kratownicowej i przekroju prostokątnym przechodzącym za kabiną pilota w trójkątny. Płaty kryte w przedniej części sklejką, dalej płótnem. Komora płatów usztywniona rozpórkami w kształcie litery W. Górny płat wyposażony w lotki. Usterzenie klasyczne, krzyżowe. Statecznik usztywniony zastrzałem i odciągami z drutu biegnącymi do statecznika pionowego. Podwozie trójpunktowe z płozą ogonową, koła główne amortyzowane sznurem gumowym. Samolot był wyposażony w sześciocylindrowy silnik rzędowy chłodzony cieczą SPA6A, który napędzał drewniane dwułopatowe śmigło o stałym skoku[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ansaldo SVA.1 / SVA.2 / SVA.3 / SVA.4 / SVA.5 / SVA.6. aviastar.org. [dostęp 2023-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-06)]. (ang.).
- ↑ a b Skrzydlata Polska 1975 ↓, s. 13.
- ↑ Ansaldo S.V.A. 3. aviastar.org. [dostęp 2023-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-23)]. (ang.).
- ↑ Итальянский истребитель-разведчик Ansaldo S.V.A.3. Военное оружие и армии Мира. [dostęp 2023-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-12-07)]. (ros.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ansaldo SVA-3. „Skrzydlata Polska”. 18/1975, 4 maja 1975. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.