Bogdan Horodyski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Bogdan Horodyski (1956) | |
Data i miejsce urodzenia | 9 maja 1904 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 maja 1965 |
Dyrektor Biblioteki Narodowej | |
Okres | od 1956 |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Bogdan Horodyski (ur. 9 maja 1904 w Opatowie, zm. 24 maja 1965 w Warszawie) – historyk i bibliotekarz. W latach 1956–1962 dyrektor Biblioteki Narodowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie prawniczej jako syn Seweryna. Edukację rozpoczął w rodzinnym mieście, a świadectwo dojrzałości otrzymał w 1925 w Miejskim Gimnazjum Realnym w Radomiu. Studia wyższe ukończył na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie 30 maja 1932 otrzymał dyplom magistra filozofii w zakresie historii. Od 1936 był pracownikiem i kustoszem biblioteki Ordynacji Zamoyskiej. W latach 1937–1939 był uczestnikiem seminarium doktoranckiego Oskara Haleckiego. Gotowa już praca doktorska na temat roli Ziemowita Mazowieckiego w czasie przedjagiellońskiego bezkrólewia spłonęła we wrześniu 1939[1]. W czasie okupacji współpracował też z tajnym Uniwersytetem oraz gromadził w Bibliotece Narodowej polską prasę konspiracyjną.
W 1945 podjął pracę w Bibliotece Narodowej, a w 1956 pełnił obowiązki jej dyrektora (ówczesny dyrektor Władysław Bieńkowski został powołany na stanowisko ministra oświaty). W latach 1953–1960 prowadził zajęcia z bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1950 redaktor „Przeglądu Bibliotecznego”. Od 1957 aż do śmierci był przewodniczącym Zarządu Głównego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 216-4/3-9)[2].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955)[3]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[4]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- „Armata” arsenału zamojskiego, Zamość 1938.
- Szopka Biblioteki Narodowej. Rok 1946, Warszawa: Biblioteka Narodowa 1947.
- Polonica rękopiśmienne z Biblioteki Załuskich, t.1: Rękopisy dotyczące Ziem Odzyskanych, Warszawa: Biblioteka Narodowa 1948.
- Spuścizna Działu Rękopiśmiennego Biblioteki Załuskich, Warszawa: Biblioteka Narodowa 1948.
- O transliteracji druków cyrylickich, Warszawa 1949.
- Podręcznik paleografii ruskiej, Kraków: Wydawnictwo Studium Słowiańskiego UJ 1951.
- Miniaturzysta Sforzów, Warszawa: Państwowy Instytut Sztuki 1954.
- Józef Grycz, Warszawa: Stowarzyszenie Biblioteki Polskich 1955.
- Katalog rękopisów Biblioteki Narodowej, t. 4: Rękopisy 2667–3000 i 7001–7200. Korespondencja i drobne utwory XIX i XX wieku, pod red. i ze wstępem Bogdana Horodyskiego, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1955.
- Birago, miniaturiste des Sforza, Varsovie: Bibliothèque nationale 1956.
- Ogólnopolski Zjazd Bibliotekarzy, Warszawa 16–18 lutego 1956. Księga pamiątkowa, red. Bogdan Horodyski, Warszawa: Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich 1957.
- Biblioteka Narodowa w latach 1945–1956, red. Bogdan Horodyski, Warszawa: Biblioteka Narodowa 1958.
- Biblioteki narodowe za granicą. Seminarium poświęcone zagadnieniom budownictwa bibliotecznego. Kazimierz nad Wisłą, 28–30 maja 1962, Warszawa: Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich 1962.
- Odnalezione materiały do dziejów kartografii Śląska, Warszawa 1962.
- Na jaką ustawę o bibliotekach czekamy ? ,Warszawa 1965.
- Tajemnice ksiąg rękopiśmiennych, tekst. oprac. i notą edytorską opatrzyła Ewa Siemieńska, Warszawa: Biblioteka Narodowa 1987.
- Dzieje Atlasu Śląska 1720–1752, rękopis oprac. Bogdan E. Horodyski, Warszawa: Biblioteka Narodowa 2002.
- Biblioteka Ordynacji Zamojskiej w latach wojny, oprac., wstępem opatrzyła i do dr. podała Hanna Łaskarzewska, przy współpracy Agnieszki Leszyńskiej, Warszawa: Biblioteka Narodowa 2005.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Michał Kozłowski, Oskar Halecki i jego uczniowie. Wzajemne relacje po latach [w:] Oskar Halecki i jego wizja Europy, red. Małgorzata Dąbrowska, t. 3, Warszawa–Łódź: IPN 2014, s. 62-63[1].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: HORODYSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-09-24] .
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Z. Daszkowski, Bogdan Horodyski, „Bibliotekarz” 23 (1965), nr 7/8, s. 129, 194–200.
- B. S. Kupść, Bogdan Horodyski, „Rocznik Biblioteki Narodowej” 1966, s. I–XV.
- Jan Baumgart, Bogdan Horodyski jako bibliotekarz i działacz Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, „Przegląd Biblioteczny” 1967, s. 96–109 [2].
- A. Michalewska, A. Walendowska, Horodyski Bogdan [w:] Słownik pracowników książki polskiej, pod red. I. Treichel, Warszawa – Łódź 1972, s. 340–341
- Hanna Łaskarzewska, Zasłużony i trochę zapomniany. Bogdan Horodyski i jego spuścizna, „Biuletyn Informacyjny Biblioteki Narodowej” 2005, nr 4, s. 38–41.
- Hanna Tadeusiewicz, Redaktorzy naczelni „Przeglądu Bibliotecznego”. Sylwetki, „Przegląd Biblioteczny” 75 (2007), z. 4, s. 489–507.
- Władysław Bartoszewski, Michał Komar, Wiosna jesienią. Październik '56. Moje środowisko niepokorne 1955–63. Marzenia, nadzieje, rzeczywistość, Warszawa 2012, s. 38–47
- Pamięci Bogdana Horodyskiego, „Przegląd Biblioteczny” 23 (1965), z. 3, s. 131.
- „Trybuna Ludu” 1965, nr 144 (5892) z dnia 27.05.1965, s. 7.